Ach, om half elf is het afgelopen en hangt het van het resultaat af hoe laat ik thuis ben .

Hebben anderen er ook last van? Is een blog soms 1.0 en hebben we via twitter, facebook of zelfs nog het bejaarde hyves voldoende andere mogelijkheden om gedachten snel uit te wisselen? Wie gaat er nog lange teksten schrijven, laat staan lezen, als het ook in 140 tekens kan? Al geef ik toe dat een blog een andere waarde kan hebben. Het is meer permanent van karakter, je kan nu nog steeds lezen wat ik drie jaar geleden vond. Best gevaarlijk ook eigenlijk

Maar goed, ik ga het weer proberen. Zeker niet dagelijks, maar op zijn minst periodiek (het alternatieve woord voor “pin me er niet op vast”. Onderwerpen? Geen idee. Serieus? Vrolijk? Het zou zo maar kunnen. Verwacht geen doortimmerde monologen van vele bladzijden lang. En misschien is het over een maand wel definitief afgelopen. Of heb ik de smaak te pakken en valt er elke dag wat te melden.

Kortom: verrassing. Kom nog eens terug. Voor een veelvoud van 140 tekens

Op recept van de internist mag ik ook elk kwartaal medicijnen halen, pillen, maar ook zeer beperkt insuline. Tot zover de feiten. Wat me stoort is de bemoeienis van de apotheek. Ik zie dat vooral als een afgifte loket, want ik krijg alleen maar medicijnen van de internist, geen enkele andere arts. En die internist weet na 15 jaar heus wel wat goed voor me is. En hoe diabetes behandeld moet worden.

De apotheek denkt daar steeds vaker heel anders over. Vorige maand stond ik voor een herhalings recept aan de balie. Vriendelijke jongedame van begin twintig kwam me helpen. Ze pakt het recept aan en zegt “ik ga eerst even in de computer naar uw bloedwaarden kijken”. Gewoon, met 10 andere wachtenden om me heen, kan ze kennelijk in de gegevens van de arts kijken. Nou bleek het alleen maar mogelijk om in de computer van de in hetzelfde gebouw gevestigde huisartsen te kijken. En daar was alleen twee jaar geleden bloed geprikt. Of ik aan mijn internist wilde vragen of die de gegevens ook vrij wilde geven.

Hoezo vrijgeven? Waar haalt zo’n jongedame het recht vandaan om even aan de balie naar mijn gegevens te kijken. Ik wist helemaal niet dat dat al kon? Nogmaals, ik vertrouw mijn internist volledig. Laat de rest eraf blijven.

Allereerst een nieuwe baan. Een bewuste keus voor een ommezwaai, van de snelle internationale carriere naar de veel meer lokale omgeving van Alphen. Best nog veantwoordelijk, maar gelukkig ook met minder stress en minder absurde overwerk tijden. Velen keken me wat meewarig aan: op 50 jarige leeftijd aan iets nieuws beginnen. Maar ach, je moet eens wat gokken in het leven .

En na een week of zes kan ik zeggen: een geslaagde keuze. Ik heb het erg naar mijn zin. Lekker om kwart over 8 de deur uit, om half zes weer thuis. Leuke collega’s (ok, er zijn er behoorlijk veel voor Ajax, maar die praat ik wel om), en ook gezellige werkomgeving. Gezamenlijke lunch, dat komt helemaal goed.

Het nieuwe jaar ook aangegrepen om eindelijk wat aan het gewicht te doen. Op gezag van de internist weer op bezoek bij de diabetes hulptroepen (verpleegkundige, oogarts, dietiste), kortom: de zorgverzekering wordt goed benut. Resultaten zijn nog niet om over naar huis te schrijven (doe ik ook niet), maar het gaat om het idee.

Ook allerlei oude en nieuwe contacten aangehaald. De afgelopen weken meer de kroegen in Alphen gezien dan de 5 jaren daarvoor. En verschillende uitjes met online al dan niet twitterende vriendjes en vriendinnetjes. Wie had gedacht dat ik nog eens een strandwandeling zou maken, of zelfs maar vega zou eten. En voor het eerst van mijn leven in Deventer geweest .

Kortom: een gelukkig nieuwjaar, alsnog.

Flexibeler dan SMS of MSN, want het is echt overal te gebruiken. Het is zelfs mogelijk om automatisch berichtjes op Twitter te laten plaatsen met een link naar je nieuwste foto’s op Flickr, of je berichtje in je blog. En het is weer mogelijk om je twitter berichten automatisch te plaatsen in je www van Hyves. Kortom: een beetje internetter kan niet om Twitter heen! O ja, ik ben te vinden als alffen .

Heel vreemd. Hoewel we er maar weinig mee te maken hebben, leeft het ook in Nederland. Vele camera ploegen zijn in de VS. De NOS zendt het zelfs de hele nacht uit. Dat wordt heerlijk genieten, in bed, popcorn erbij en natuurlijk een fles coca-cola.

Beetje spannend gevoel ook wel, alsof vanavond het Nederlands elftal moet spelen. Zoiets.