Safety first

Zo, het zit er weer op. Afgelopen weekend terug vanuit Chicago naar het veilige (?) Amsterdam. Met de verhoogde alarm fase na de arrestaties in Engeland vorige week had ik het idee dat de controle op het O’Hare vliegveld nog wel scherper kon zijn dan voorheen. En omdat ik toch op zaterdag zou vliegen en niet veel anders kon doen die dag, was ik ruim vantevoren bij de KLM balie.

Van verscherpte controle helemaal niets gemerkt. Ok, er werd zo nu en dan omgeroepen dat code oranje van kracht was (code orange klinkt trouwens net iets ernstiger). En er hing een briefje bij de balie dat we geen drank mee mochten nemen. Maar verder helemaal niets. Geen spannende mensen met getrokken pistolen, geen tanks rond terminal 5, niets. Zelfs de mensen waar je je koffer af moet geven voor inspectie waren op dezelfde manier professioneel chagerijnig als altijd. Ongelofelijk hoe die mensen toch geselecteerd worden. Zelfs geen glimlach kan eraf. Net als bij binnenkomst in Amerika: alsof je je er voor moet schamen dat je het land binnen wilt. Dat hebben onze Nederlandse paspoort klerken trouwens perfect gekopieerd. Een enkeling zegt nog wel eens vriendelijk “welkom thuis mijnheer”, maar dat zal dan wel een stagaire zijn want de rest doet alsof ze door je heen kunnen kijken.

Bij thuiskomst zat er trouwens wel een sympathiek kaartje in de koffer. Dat ze mij hadden geselecteerd (hoera, eindelijk prijs) en dat de boel dus een beetje door de war zou liggen. Nou is dat bij mij op de terugreis toch altijd al zo, dus dat kaartje was niet nodig. Ben wel benieuwd wat ze nou vinden van zo’n koffer. Lekker al dat vuile ondergoed. En een aangebroken zak kaas zoutjes (zonde om weg te gooien, die fraaie oranje snoepjes). Ze zullen ook wel trots zijn als ze constateren dat ik de Amerikaanse economie weer heb gestimuleerd met wat artikelen uit de Big and Tall shop (nee, zo tall ben ik eigenlijk niet). Maar ze hadden het redelijk netjes ingepakt. En alles zat er nog in ook. Ach, met zo’n baan hoef je eigenlijk ook niet vrolijk te kijken. Volgende keer zal ik er een kaartje in stoppen voor de controleur. Gewoon voor de gezelligheid .

Vliegveld-oorlog

 De afgelopen dagen stonden in het teken van “de sneeuw op Schiphol”, en vooral de vertragingen die dat tot gevolg had. Aangezien ik een ticket had voor de vlucht op vrijdagmiddag (15 uur), was ik toch ook een beetje bang voor vertraging, of nog erger: het overnachten op het vliegveld. Dus ‘s ochtends al op teletekst kijken naar de weersverwachtingen en de ontwikkelingen op Schiphol. Zag er redelijk uit. Ok, de eerste en de derde vlucht naar Birmingham kwamen te vervallen, maar de rest ging wel door en nog redelijk op tijd ook. Alleen pagina 703 gaf aan dat er in de middag en avond 10 cm sneeuw werd verwacht. Nou ja, ik zou voor die tijd toch al in Nederland zijn.

Aangekomen op het vliegveld zag het er nog stteds goed uit (inderdaad, ik ben de spanning aan het opbouwen). De binnenkomende vlucht zou een uurtje vertraging hebben, maar de KL1428 zou 3 kwartier te laat toch gewoon vertrekken. Dus we gingen er eens goed voor zitten. Tijd voor een whoppertje, maar dan kon ik weg. Helaas, om 15.40 zaten we nog steeds te wachten, het inchecken was nog niet begonnen. Paniek maakte zich langzaam meester van de wachtenden. Het zou toch niet…….

En ja hoor, daar kwam het omroep bericht. De vlucht naar Amsterdam was gecancelled. Alle passagiers werden verzocht terug te gaan naar de incheck balie om over te boeken. Dat ik op mijn leeftijd nog zo hard kan lopen. Van de 100 wachtenden was ik toch mooi als 5e op de plaats waar we volgens aanwijzingen moesten zijn. KLM-kaarthouders in de ene rij, anderen in de tweede rij. En het is ongelofelijk wat er dan gebeurt. Schreeuwen, schelden, personeel uitmaken voor alles wat slecht is, voordringen, duwen en vooral nog eens schreeuwen.

“Ik sta hier al vanaf 8 uur”, “ik sta hier al sinds gisteren”. En iemand met wie ik in de bus naar het vliegveld zat gooide de joker er in en loog: “ik zit hier al vanaf woensdag”. Toen dat geen indruk maakte gooide deze nette Engelsman er nog een schepje bovenop: “en mijn medicijnen zijn op”. Kijk, dat hielp, hij werd uit de rij gehaald en kreeg gelijk een stoel op de volgende vlucht. Wat de anderen nog kwaaier maakte. We zullen het maar Engelse inventiviteit noemen. Ik had natuurlijk met mijn diabetes paspoort kunnen zwaaien, maar ja, waar laat ik zo snel die week voorraad medicijnen uit mijn handbagage…….

Als eerlijke silver-elite passagier stond ik in de rij met andere “ik reis teveel maar daar heb ik toch maar mooi zo’n kaart mee verdiend” reizigers. Totdat een andere vriendelijke medewerkster kwam vertellen dat deze balie alleen bedoeld was voor goud en platina kaarten, en dat alle andere armoezaaiers naar de gewone balie moesten. Ik geef het toe, toen heb ik een paar keer de Heer aangeroepen. Want ipv bijna vooraan, stond ik toen ineens vrijwel achteraan. Ok, het personeel kwam zeggen dat ik dan toch best gewoon vooraan in de rij mocht gaan staan, maar aangezien de 100 andere geizchten al behoorlijk rood waren geworden en de zweetplekken ernstige vormen gingen aannemen onder armen en op ruggen, bedankte ik maar voor de eer.

Geheel relaxed nam ik mijn plaats in in de nieuwe rij. Tja, Schiphol had de computer geblokkeerd, dus van inchecken kon even geen sprake meer zijn. En daarna ging het langzaam richting desk. Helaas, de eerstvolgende vlucht was vol, maar er waren nog plaatsen op de vlucht van half acht. Elke 5 minuten kon er iemand geboekt worden. Enkele Nederlanders hadden een spel bedacht om de wachttijd wat te verkorten: we gaan in het Nederlands schelden op het Engelse personeel. Die vriendelijk lachten omdat ze geen idee hadden wat er gezegd werd. Kennelijk komen er bij sommigen toch hele nieuwe emoties los. Zelf heb ik me maar getroost met de gedachte dat ik bij een noodgeval gewoon in een uurtje weer in mijn Cheltenham huisje kon zitten.

Na ontvangst van mijn nieuwe ticket gingen we weer de volgende fase in. Nee beste lezer, u denkt natuurlijk dat je dan een maaltijd en wat te drinken krijgt van de KLM. Niets van dat alles. Een harde bank, that’s it. Compensatie hebben ze nog nooit van gehoord. Geen pilsje, niks. Alleen wachten. En nog maar een whoppertje. En weer wachten. Ipv half acht werd het acht uur, en half negen, maar toen mochten we al aan boord. Ok, nog niet om te vertrekken, maar men wilde de mensen graag kwijt uit de vertrekhal. Dus toen nog een 45 minuten zitten in het vliegtijd. Maar toen mochten we dan weg. hoera, gelukt!

En het moet gezegd: het personeel in het vliegtuig was zeer vriendelijk. Ipv alleen water en brood, mochten we kiezen wat we wilden. Jawel, zomaar cola, of bier, of sterke drank. En dat nog twee keer ook. En dat terwijl ze ook van huis waren gehaald om deze extra vlucht uit te voeren op vrijdagavond. Kijk, lotsverbondenheid, dat doet het hem. Hulde.

Uiteindelijk om half twaalf op Schiphol, zeven uur later dan gedacht. En net op tijd om mijn auto op te halen. Weer een ervaring rijker. Nou ging het vandaag om een kleine luchthaven crisis, ik ben benieuwd hoe mensen reageren bij een echte crisis in hun leven. Ik ben er niet gerust op…….