Posts tagged: vliegen

Alarm in de lucht

Ik trek het aan: alarm in de lucht. Zou ik eigenlijk gisteren van Birmingham naar Amsterdam vliegen, had ik op het laatste nippertje de vlucht terug verzet naar donderdag. Gaf me wat meer tijd voor vergaderingen op woensdag. En lekker rustig donderdagochtend terug. Buiten de spits naar het vliegveld, rond de lunch op kantoor in Nederland. Goed geregeld.

Totdat je ‘sochtends in het hotel de TV aan zet en de BBC 30 procent van het scherm vult met “BREAKING NEWS”, Bijna 20 mensen gearresteerd die van plan waren aanslagen te plegen op vliegtuigen, in de lucht. Als ze onderweg zouden zijn van Engeland naar de Verenigde Staten. Met vloeistoffen. Heel veel verslagen komen voorbij, terwijl ik vanuit de douche probeer nog wat te zien: geen handbagage meer, verwacht uren vertraging, niet alle verdachten gearresteerd, iedereen met de hand gefouilleerd. Kortom: ik was meteen wakker. Bedacht hoe ik een jaar geleden ook op de dag van de metro-aanslagen op een Engels vliegveld stond. En hoe iedereen rustig bleef.

Nou heb ik daar geen enkel probleem mee. Ik leef volgens het principe: het zal wel, als ze mij moeten hebben vinden ze me toch wel. En de kans om getroffen te worden is net zo groot als het winnen van een prijs, en bij mij heeft nog nooit een Gaston gestaan, zelfs niet met een prijs van 100 euro. Dus ik zit wel goed. Als de piloot instapt zonder zweet onder zijn oksels, wie ben ik dan om me zorgen te maken. Dus op naar het vliegveld. En nog een paar telefoontjes gehad, zo van “weet je dat”. Ja, dat wist ik dus, Wel opvallend dat je in zo’n geval nooit een telefoontje krijgt van het business reisbureau waar je wekelijks voor veel administratie kosten een ticket koopt. Waarom bij hen? Omdat ze zoveel service verlenen. Maar bellen of mailen als je misschien in de lucht ontploft hoort niet bij die service kennelijk.

Rustig, rustig, je zou kalm blijven. Voor de zekerheid drie uur te vroeg op Birmingham Airport. De weg er naartoe was afgezet. Kogelvrije vesten, een snelle blik in de auto, ik mocht door. Nee, niet naar de terminal, die was afgesloten. Stukje lopen dus maar. Aan de balie was het nog rustig. Van een spiekbriefje werd voorgelezen wat er niet mee mocht. Eigenlijk niets dus. Mijn insuline en mijn paspoort, dat was het eigenlijk. Computer, GSM, iPod, alles moest in het ruim. Bij een winkeltje maar snel even een paar slotjes gekocht, misschien helpt het. En een tijdschrift, want het kon wel eens lang wachten worden. Tas ingepakt in KLM plastic verdween zielig op de lopende band. Daar sta je met je paspoort.

Op naar de security. Tijdschrijft mag niet mijnheer. Ik sputterde nog dat het alleen maar een tijdschrift was. “If you start a discussion, I have to arrest you sir”. Dan ben ik snel overtuigd: weg met dat tijdschrift. Engelse humor was er even niet vanochtend. En daar zit je dan in de business lounge. TV aan met uren breaking news. Helemaal niets wat je kan doen. Niet even bellen naar huis (nou had ik toch al niet het idee om paps en mams even gezellig te vertellen dat ik een dag vertraging had en daardoor midden in het alarm zat. Geen goed idee, een telefoontje na het landen leek me veel beter). Ook geen email lezen of beantwoorden. Helemaal niets. Wel krijg je een vreemd gevoel dat je midden in het wereld nieuws zit. Live.

Met wat vertraging vertrokken we toch naar Amsterdam. Als laatste vlucht, de rest werd door de KLM gecancelled. En met dus alleen dat paspoort. Helemaal lege bagagebakken. En zelfs de stewardessen die alleen een paspoort bij zich hadden. De rest mocht niet mee. Wel snel instappen op deze manier. En gelukkig kwam op Schiphol mijn computer weer gewoon tevoorschijn op de lopende band. Wat kan het leven mooi zijn. En veilig. Zaterdag alweer de volgende vlucht, nu naar Chicago. Vooral ouders zijn daar niet blij mee. Wordt toch ambtenaar, was het commentaar toen ik belde dat ik veilig geland was. Pfff, het idee al.

Veiligheid in de lucht?

Waarschijnlijk is een vliegtuig tegenwoordig de veiligste plek op aarde. Controle vooraf, paspoortcontrole en nog eens controle aan de gate. Het kan niet op. Schoenzolen, je broekriem, je computertas, alles wordt onder de apparatuur door gehaald. En bewakers kijken je ernstig aan. Het maken van een grapje durf ik al jaren niet meer, bang om alsnog geweigerd te worden. Met de reiskleding hou ik er ook speciaal rekening mee: geen grote gespen, geen geld of mobieltjes in de zak. Want sommigen vinden het een feest om gefouilleerd te worden, maar ik hoor daar niet bij Rolls Eyes .

Helaas wordt de controle aan de gate uitgevoerd door een bewakingsbedrijf. Ongetwijfeld aardige mannen en vrouwen, maar het is toch niet direct het beroep waar je vrijwillig voor kiest denk ik? Vandaag stond ik ook weer in de rij aan de gate. Computer uit de tas en ik werd van alle kanten bekeken alsof ik een terrorist was. Maar gelukkig, ik mocht doorlopen. En zelf help je tegenwoordig ook een handje, want onwillekeurig kijk je om je heen waar zich terroristen bevinden. Niet gehinderd door enige vorm van discriminatie pik je ze er als vanzelf uit.

En ja hoor, gevonden. Een vrouw van Aziatische afkomst, lange jurk, grote handtas. Dat moest wel foute boel zijn. Gelukkig dacht de bewaking er ook zo over. En de handtas werd binnenstebuiten gekeerd. En wat kwam er uit? Een stoomstrijkijzer en een kurkentrekker. Als dat geen gevaarlijke wapens zijn. Ik heb tenslotte mijn nagelvijltje wel eens in moeten leveren. Dus deze moordwapens zouden toch wel helemaal in beslag genomen worden? Het RTL journaal was ongetwijfeld al onderweg. Maar nee hoor, niets van dat alles. De groep bewakers keek met zijn allen vrolijk naar de kurkentrekker, lachte vriendelijk en wenste de mevrouw een goede reis.

Heb ik toch de hele weg op zitten letten of die handtas wel dicht bleef. Die wereld van tegenwoordig…..

Vliegen als een vogel

Vandaag een speciale vlucht gemaakt: de 40e keer in 2005, en dat betekent dan toch dat je echt bij de belangrijke mensen hoort: de Gold card. Ok, juist per dit weekend heeft de KLM het ouderwetse Flying Dutchman vervangen door Fly Blue en mag iedereen zich na 30 vluchten al goudkaartje noemen, maar ik zou er in elk geval nog trots op kunnen zijn dat ik het op de ouderwetse manier heb gehaald.

Inderdaad, waarom zou je trots zijn, gewoon elke week een retourtje en je komt er vanzelf. En ik zou niet weten wanneer ik een dergelijke kaart ga gebruiken. Maar zo gauw als hij binnen komt met de post hang ik hem natuurlijk wel aan mijn tas. Maar de lounge op Schiphol zal ik toch echt nooit zien en die op Birmingham is in de vorm van een kleine vissekom ook niet echt anntrekkelijk. Dan ga ik toch liever zelf een pint of lager kopen in de airport pub, dan een gratis flesje Heineken in de lounge.

Op deze vrijdag was de maandafsluiting zo voorspoedig verlopen, dat ik toch op het laatste nippertje nog kon besluiten om de 3 uur vlucht te nemen ipv de 5 uur vlucht. Dat moet een moment van helderziendheid zijn geweest. Ok, we werden onderweg geconfronteerd met slecht weer. Wat turbulentie, en vlak voor Schiphol een echte blikseminslag in het vliegtuig. Niets bijzonders, de bliksemafleider deed zijn werk. Maar het mooie was om ‘s avonds toch nog even te kijken of mijn oorspronkelijke vlucht nog last had van het slechte weer. En inderdaad, dat was zo: die vlucht kwam pas tegen middernacht op Schiphol aan. Het zal wel aan mijn goldcard gelegen hebben Smile .

Op internet nog wel een plaatje gevonden van een blikseminslag. Dat moet er dus ongeveer zo uitgezien hebben:

De perfecte landing…..

Is vliegen nou net zo gewoon geworden als autorijden, of een ritje in de bus? Het begint er misschien op te lijken, maar toch zijn er nog heel veel verschillen.Allereerst natuurlijk de wachttijden. Ok, voor een vlucht kun je via de website van de klm al vantevoren inchecken, dus zonder bagage kun je direct doorlopen naar de paspoort controle. Althans: op Schiphol. In Engeland willen ze iedereen nog gewoon zien aan de balie. Hallo, ik ben Rob de Winter. Dank u wel mijnheer, loopt u maar door Smile. Voor langere vluchten moet je toch eigenlijk twee uur vantevoren aanwezig zijn, dat zie ik bij de bus nog niet gebeuren.

Dan de controle. Eerst de paspoorten, dan je handbagage, en als het poortje piept onderga je ook nog eens lachend een lichamelijk onderzoek alsof ik zojuist een juweliers zaak heb overvallen. Opvallend detail: ga je ‘s ochtends vanaf Schiphol naar Engeland, en ‘s avonds met dezelfde kleding terug, dan is het lang niet zeker dat de poortjes hetzelfde reageren. Ik hou er tegenwoordig al rekening mee door geen riem te dragen en te kijken of mijn schoenen geen ijzeren ringetjes hebben.

Dan begint het grote luchthaven gezelschapsspel: gaan we op tijd vertrekken. De beste kans om het spel te winnen is door te voorspellen dat dat niet het geval is. Allerlei redenen zijn er te bedenken. Het vliegtuig komt te laat terug van zijn vorige bestemming, de bagage is er nog niet, het eten is te laat, de bemanning heeft zich verslapen, noem maar op. Zo is het niet goed voor je vertrouwen in de luchtvaart als vlak voor de start alle stroom uitvalt. Ook aardig is als je vanuit de wachtruimte ziet dat ze op het laatste moment nog wat moeten repareren aan “jouw” vliegtuig. Het is maar goed dat ik vertrouwen heb in de technici en de piloot tenslotte zelf ook in stapt.

Ach, dan in het vliegtuig. Vaak win ik gelukkig het gevecht om de schaarse exit rows. Ok, dan moet ik wel even verplicht bestuderen hoe ik de nooduitgang moet openen als we op zee moeten landen. Maar het grote voordeel is dat ik in elk geval mijn benen nog kan bewegen tijdens de vlucht. En dan begint de periode waar Dennis Bergkamp waarschijnlijk zo bang voor is: de vlucht. Ik heb die angst helemaal niet, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Geluidjes, bewegingen, beetje sneller, beetje langzamer, stijgen, dalen, bewegende vleugels, hagelbuitje onderweg, allemaal live akties die bij de prijs zijn inbegrepen.

En dan de finale: de landing. De ene keer wat harder dan de andere, maar landen doen we allemaal. Vandaag hadden we een komische piloot, die zo waar ook nog eens te verstaan was. Vlak voor de landing vertelde hij zoals gebruikelijk in het Engels dat de cabin crew moest gaan zitten. En dom, dom, dom, daar voegde hij aan toe “dat men getuige zou zijn van de perfecte landing“. Dat was kennelijk het bewijs dat hij bij zijn eten ook een flesje wijn had genuttigd, want het werd een veel te harde landing, gevolgd door zo ongeveer een noodstop met de remmen. We zaten allemaal een rij verder naar voren.

Maar ach, het houdt zo’n reis spannend zullen we maar denken. En geen enkele vlucht is op deze manier gelijk. En eerlijk is eerlijk, het lijkt me toch een zeer veilige manier van transport. Maar een busreis is het in elk geval nog niet. Al was het alleen maar omdat een bus geen aanloop hoeft te nemen over een eindeloze Polderbaan. Daarover volgende keer meer…… Smile

WordPress Theme Design