Posts tagged: Schiphol

Veiligheid in de lucht?

Waarschijnlijk is een vliegtuig tegenwoordig de veiligste plek op aarde. Controle vooraf, paspoortcontrole en nog eens controle aan de gate. Het kan niet op. Schoenzolen, je broekriem, je computertas, alles wordt onder de apparatuur door gehaald. En bewakers kijken je ernstig aan. Het maken van een grapje durf ik al jaren niet meer, bang om alsnog geweigerd te worden. Met de reiskleding hou ik er ook speciaal rekening mee: geen grote gespen, geen geld of mobieltjes in de zak. Want sommigen vinden het een feest om gefouilleerd te worden, maar ik hoor daar niet bij Rolls Eyes .

Helaas wordt de controle aan de gate uitgevoerd door een bewakingsbedrijf. Ongetwijfeld aardige mannen en vrouwen, maar het is toch niet direct het beroep waar je vrijwillig voor kiest denk ik? Vandaag stond ik ook weer in de rij aan de gate. Computer uit de tas en ik werd van alle kanten bekeken alsof ik een terrorist was. Maar gelukkig, ik mocht doorlopen. En zelf help je tegenwoordig ook een handje, want onwillekeurig kijk je om je heen waar zich terroristen bevinden. Niet gehinderd door enige vorm van discriminatie pik je ze er als vanzelf uit.

En ja hoor, gevonden. Een vrouw van Aziatische afkomst, lange jurk, grote handtas. Dat moest wel foute boel zijn. Gelukkig dacht de bewaking er ook zo over. En de handtas werd binnenstebuiten gekeerd. En wat kwam er uit? Een stoomstrijkijzer en een kurkentrekker. Als dat geen gevaarlijke wapens zijn. Ik heb tenslotte mijn nagelvijltje wel eens in moeten leveren. Dus deze moordwapens zouden toch wel helemaal in beslag genomen worden? Het RTL journaal was ongetwijfeld al onderweg. Maar nee hoor, niets van dat alles. De groep bewakers keek met zijn allen vrolijk naar de kurkentrekker, lachte vriendelijk en wenste de mevrouw een goede reis.

Heb ik toch de hele weg op zitten letten of die handtas wel dicht bleef. Die wereld van tegenwoordig…..

Privium

Op een avond wel eens terug gekeerd op Schiphol? Soms kun je zo doorlopen, maar vaak staat er een enorm lange rij voor de paspoort controle. En omdat het vooral op de thuisreis een ellende is om zo lang te moeten wachten, toch maar eens een Privium kaart gekocht (ik geef het toe, ik ben nu ook een business balletje). Maar voor honderd euro per jaar ben je de baas over je eigen grens controle. Pasje erin, oog voor de scanner houden en voila, de deur naar het buitenland zwaait open. Kikken hoor. En al die “gewone” reizigers maar kijken.Als de iris scan buiten werking is, is het eerst even een teleurstelling: de moderne techniek faalt. Maar dan zwaait het andere poortje open en krijg je voorrang boven alle andere reizigers. Ok, je maakt er geen vrienden mee, maar het scheelt toch kostbare minuten op weg naar huis Smile

Tot ik vandaag ineens in de Volkskrant lees dat er fraude mogelijk is met die kaart. Je bent inderdaad makkelijk door de controle, maar dat is met je paspoort toch ook? Wat is het verschil? En tot overmaat van ramp hoorde ik iemand vertellen dat de maffia vingers afhakt om met een valse vingerafdruk illegaal het land binnen te kunnen. En dat ze nu dus best eens op jacht zouden kunnen gaan naar gescande ogen. Afgunst? Jaloezie? Of maandag toch maar weer met met mijn paspoort in de rij? Of gewoon gevaarlijk leven en trots die kaart blijven gebruiken. Hmmmm, moeilijke beslissing.

Reclame misleidend?

Fraai he, die reclame van Venco drop. Mooie dame bij de paspoortcontrole. Nou ben ik al heel wat keren op Schiphol geweest, maar zo’n vriendelijk lachende dame zie je er niet hoor. Sterker nog, die Nederlandse heren proberen elke week meer op hun strenge buitenlandse collega’s te gaan lijken. Geen glimlach kan er vanaf. Als er eentje in een extreem goeie bui is, wil er nog wel eens een “goeie reis” volgen, maar liever kijken ze toch alsof ze het jammer vinden dat ik geen achterstallige boetes heb Eek! .

Alleen handbagage

Zo’n woensdagavond vlucht naar huis is een echte zakenvlucht. Of eigenlijk gaat het over de middag vlucht, want die is veel drukker dan de avond vlucht. Veel mannen in grijze pakken, hier en daar een mantelpakje, en ook nog een paar mensen die “gewoon” op reis zijn. De zakenvlucht kan echter het best gedefinieerd worden door het spel “hoe neem ik zoveel mogelijk mee op reis, en mag ik het toch nog handbagage noemen”.

Want de zakelijke reiziger is natuurlijk maar met 1 ding bezig: tijdbesparen! Hij komt vlak voor het sluiten van het inchecken aan. Aan de balie wordt er gewoon getelefoneerd, het KLM-personeel kan tenslotte ook zelf wel het paspoort lezen. Er vinden de eerste onderhandelingen plaats over de handbagage: “nee, ik heb alleen handbagage. Ja hoor, in die tas zit mijn laptop. En die andere tas daar zitten documenten in. Ja hoor, volgens de internationale IATA normen passen die nog precies binnen de definitie handbagage. Ok, de tas staat een beetje bol, maar dat komt door mijn vuile sokken.”

Goed, het eerste gevecht is gewonnen. Snel door naar de vertrekhal. Halve pint bier kopen. Wel met een goldcard betalen natuurlijk, contant is zo ouderwets Razz . En dan gauw de laptop open, want je weet maar nooit wie er het afgelopen uur nog een emailtje heeft gestuurd. En snel weer bellen, het liefst cirkeltjes wandelend door de vertrekhal. Bewonderend nagekeken door de overige passagiers.

Dan wordt het sein “boarden” gegegeven. De ervaren reiziger weet dat dit alleen voor de luchthaven statistieken is, zodat de vlucht als “op tijd” in de boeken komt. In werkelijkheid duurt het nog een minuut of tien voordat de rij werkelijk in beweging komt. Dan breekt nog wel een spannend moment aan, want ook bij het instappen kan de bagage nog naar het ruim verwezen worden. Hangt volledig af van het personeel, dus dit blijft gokken.

Maar meestal mag er doorgelopen worden en vindt het laatste gevecht om de bagage ruimte in het vliegtuig plaats. Met 10 stoelen moeten er twee bagagebakken gedeeld worden. Heel wat souvenirs moeten hierbij beschadigd geraakt zijn, want nu pas blijkt dat de koffer door alle documenten en vuile sokken de afgesproken maten enigzins heeft overschreden. Duwen, schuiven, klaar. Jammer voor de andere passagiers, maar deze handbagage zit op zijn plek.

Het zijn trouwens niet alleen de zakenreizigers met extreme handbagage. Ook touristen komen soms met tassen vol tax-free goederen, of extra grote rugzakken, of gewoon een paar plastic tassen met supermarkt spullen, want die speiale soep kan je thuis toch mooi niet krijgen.

En waarom allemaal? Om 3 minuten tijd te besparen waarschijnlijk. Want zo lang duurt het normaal gesproken op Schiphol voordat je koffer op de bagage band aan komt. En met een beetje geluk komt hij ook echt, het is me in al die reizen nog maar 1 keer gebeurd dat ik na een half uur wachten nog steeds mijn koffer niet zag. Maar ach, ik ben kennelijk geen zakenreiziger, want ik vind het allemaal best. Inhalen op de roltrap, veel handbagage, rennen naar de douane, het is aan mij niet besteed. Ik gooi alles in een koffer en loop daarmee kwasi nonchalant door de douane. In de hoop dat ze hem niet open willen maken en schrikken van die ongeorganiseerde berg vuile sokken. Daarover volgende keer meer (over die douane bedoel ik Confused ).

De perfecte landing…..

Is vliegen nou net zo gewoon geworden als autorijden, of een ritje in de bus? Het begint er misschien op te lijken, maar toch zijn er nog heel veel verschillen.Allereerst natuurlijk de wachttijden. Ok, voor een vlucht kun je via de website van de klm al vantevoren inchecken, dus zonder bagage kun je direct doorlopen naar de paspoort controle. Althans: op Schiphol. In Engeland willen ze iedereen nog gewoon zien aan de balie. Hallo, ik ben Rob de Winter. Dank u wel mijnheer, loopt u maar door Smile. Voor langere vluchten moet je toch eigenlijk twee uur vantevoren aanwezig zijn, dat zie ik bij de bus nog niet gebeuren.

Dan de controle. Eerst de paspoorten, dan je handbagage, en als het poortje piept onderga je ook nog eens lachend een lichamelijk onderzoek alsof ik zojuist een juweliers zaak heb overvallen. Opvallend detail: ga je ‘s ochtends vanaf Schiphol naar Engeland, en ‘s avonds met dezelfde kleding terug, dan is het lang niet zeker dat de poortjes hetzelfde reageren. Ik hou er tegenwoordig al rekening mee door geen riem te dragen en te kijken of mijn schoenen geen ijzeren ringetjes hebben.

Dan begint het grote luchthaven gezelschapsspel: gaan we op tijd vertrekken. De beste kans om het spel te winnen is door te voorspellen dat dat niet het geval is. Allerlei redenen zijn er te bedenken. Het vliegtuig komt te laat terug van zijn vorige bestemming, de bagage is er nog niet, het eten is te laat, de bemanning heeft zich verslapen, noem maar op. Zo is het niet goed voor je vertrouwen in de luchtvaart als vlak voor de start alle stroom uitvalt. Ook aardig is als je vanuit de wachtruimte ziet dat ze op het laatste moment nog wat moeten repareren aan “jouw” vliegtuig. Het is maar goed dat ik vertrouwen heb in de technici en de piloot tenslotte zelf ook in stapt.

Ach, dan in het vliegtuig. Vaak win ik gelukkig het gevecht om de schaarse exit rows. Ok, dan moet ik wel even verplicht bestuderen hoe ik de nooduitgang moet openen als we op zee moeten landen. Maar het grote voordeel is dat ik in elk geval mijn benen nog kan bewegen tijdens de vlucht. En dan begint de periode waar Dennis Bergkamp waarschijnlijk zo bang voor is: de vlucht. Ik heb die angst helemaal niet, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Geluidjes, bewegingen, beetje sneller, beetje langzamer, stijgen, dalen, bewegende vleugels, hagelbuitje onderweg, allemaal live akties die bij de prijs zijn inbegrepen.

En dan de finale: de landing. De ene keer wat harder dan de andere, maar landen doen we allemaal. Vandaag hadden we een komische piloot, die zo waar ook nog eens te verstaan was. Vlak voor de landing vertelde hij zoals gebruikelijk in het Engels dat de cabin crew moest gaan zitten. En dom, dom, dom, daar voegde hij aan toe “dat men getuige zou zijn van de perfecte landing“. Dat was kennelijk het bewijs dat hij bij zijn eten ook een flesje wijn had genuttigd, want het werd een veel te harde landing, gevolgd door zo ongeveer een noodstop met de remmen. We zaten allemaal een rij verder naar voren.

Maar ach, het houdt zo’n reis spannend zullen we maar denken. En geen enkele vlucht is op deze manier gelijk. En eerlijk is eerlijk, het lijkt me toch een zeer veilige manier van transport. Maar een busreis is het in elk geval nog niet. Al was het alleen maar omdat een bus geen aanloop hoeft te nemen over een eindeloze Polderbaan. Daarover volgende keer meer…… Smile

WordPress Theme Design