Mijn ultieme top vijf……..

Mijn zus en mijn zwager zijn weer een paar weekjes terug uit Siberie (klonk voor mij altijd stoer, maar het blijkt er in de zomer helaas gewoon mooi weer te zijn). Maar goed, daar gaat het verder niet over nu. Wel over het gezellig samen zijn gisteravond. Paul de Leeuw gekeken op de TV, Chineesje gehaald, en dan nog effe lekker kletsen met de familie. Tja, en dan heb je het ineens over je begrafenis.

Niet schrikken, ik heb nog geen plannen, en volgens mij geldt voor iedereen in de kamer dat de eerste twintig jaar nog geen cake gebakken hoeft te worden. Althans niet voor een samenzijn met nabestaanden. Maar het is toch een goed idee, zeker tegenwoordig, om er eens over na te denken. En misschien zelfs wel vast te leggen. Want voor je het weet beslist je familie om je in beperkte kring in een stil zaaltje te herdenken, terwijl je zelf het liefst een paar dagen opgebaard ligt in de plaatselijke kroeg, met vrij drinken voor iedereen. Dat kun je dus gewoon voorkomen. Als je verzekering het daar tenminste ook mee eens is.

Ach, ik heb er niet zo veel over nagedacht. Mijn verzekering dekt vast geen lange rij witte limousines. Maar mijn rijke zus en zwager kunnen best wat bijdragen aan de versnaperingen. Neemt u nog maar een borreltje extra hoor, zij zijn waarschijnlijk mijn enige erfgenamen . Verder maar geen speeches. Want er wordt wat afgelogen rond de kist natuurlijk. Het was altijd zo’n fijne jongen. Elke week op bezoek bij zijn ouders, deed netjes de boodschappen. Druk werk, maar toch nog drie keer in de week stofzuigen. En veel werk voor anderen he, altijd klaar voor de bejaarden en zieken. Allemaal onzin, niet waar. Ok, ik ben een aardige jongen. En ik bel elke week mijn ouders. Hoewel, meestal bellen zij mij (uit bed). Maar niet iets om over op te scheppen, of doe het anders nog even als ik nog leef.

Maar het echte probleem is: welke muziek? Of hou ik het stil? Mieke Telkamp? Lee Towers met My Way? Hand in hand kameraden? Of de Vierdaagse mars? Geen idee nog. Wordt het toch tijd om te werken aan mijn top-vijf. Dela heeft er zelfs een top-50 voor op het internet staan. Handig hoor. Je mag ook stemmen. Vandaag blijkt dit de top vijf te zijn:

1. Old and wise | Alan Parsons Project

2. Time to Say Goodbye | Andrea Boccelli & Sarah Brightman

3. De vlieger | André Hazes

4. One word | Anouk

5. The rose | Bette Midler

Opvallend moderne muziek, geen Mieke Telkamp meer te zien in de lijst, nog wel op 49 Vera Lynn met We’ll meet again. Maar erg veel moderne nummers. Angels van Robbie Williams, One van U2, Wish you were here van Pink Floyd, de Steen van Paul de Leeuw. Ik denk er nog maar eens over na. Maar kijk tegen die tijd gerust eens op mijn iPod.

De cartoon heb ik vriendelijk geleend van Peter’s cartoon web-log

Oranje begrafenis

Vandaag de derde begrafenis binnen korte tijd van het Koninlijk Huis. En naar ik hoop toch voor een tijdje de laatste ook. Het is de eerste keer dat ik een dergelijke plechtigheid heb kunnen zien. En ik kan wel zeggen dat ik zelf zou tekenen voor een dergelijke uitvoering. Prachtige stoet, geweldig respect, fraaie unformen, en alles uitstekend georganiseerd. Een tijdperk werd afgesloten. Geen reakties meer naar de pers, geen anjers meer op het revers, het einde van Soestdijk, geen partner meer voor de strijders. Maar als ik ze zo bij elkaar zie in de kerk, lijkt het me een hechte familie, en betrap ik me soms een beetje op een oranje gevoel van binnen. Word ik sentimenteel op mijn oude dag? Ach, kennelijk ben ik te lang van huis. Maar het volkslied heb ik zachtjes mee gezongen aan het eind.

Het is tijd…..

….de hoogste tijd. U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid. Een van de vele bekende nummers van Andre Hazes. Vanavond ook hier in Engeland is de herdenkingsbijeenkomst te volgen. Via internet, maar toch is dat met een breedband verbinding net zoals via de TV. En uit een telefoontje met Nederland begreep ik dat het maar een paar seconden achter liep bij de werkelijke beelden.De hele uitzending was mooi om te zien. Ok, het noemen van een girorekening tijdens een dergelijke voorstelling is misschien wat over de top. Maar voor de rest was het goed om die bekende nummers en beelden nog eens te zien en horen.

Een concert heb ik nooit bezocht, maar in de kroeg deden zijn nummers het altijd goed, zo tijdens het gezellige uurtje tussen 2 en 3 ‘s nachts. En ik heb op een personeelsfeestje nog wel eens “u wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid” mogen karaoke-en (is dat een werkwoord?). Gelukkig gaan zijn CD’s nog een tijdje mee.

Koffie met een glimlach

Vandaag is op crematorium Hofwijk te Rotterdam Arie Korporaal herdacht. Arie is afgelopen vrijdag, in zijn slaap, overleden. Hij was van plan om op die dag voor de 40e keer de Vierdaagse van Nijmegen te voltooien. Dat heeft niet zo mogen zijn.Zelf kende ik Arie zo’n 20 jaar. Ik leerde hem kennen als mede-wandelaar, tijdens de tochten in Rotterdam en natuurlijk tijdens de Vierdaagse van Nijmegen. “Dat is de voorzitter van de wandelkring”, werd me ingefluisterd. Want wandelende bobo’s waren tenslotte een soort bekende Nederlanders.

Later kwam ik hem ook tegen op de rustposten van de RET. Zelf was ik inmiddels van wandelaar gedegradeerd tot verzorger. En dus heb ik hem jarenlang zijn drankjes aan mogen geven. Want Arie leek in heel veel op mijn vader: leiver niet zitten, nooit klagen, geef me maar wat te drinken, dan gaat het allemaal goed. Want Arie was geen klager, het ging altijd “best”. Zelfs als hij op de eerste dag voor de Waalbrug al languit was gevallen, ging het nog altijd “best”.

Al die jaren was de vaste grap tussen Arie en mij dat het na zoveel drankjes aanbieden, toch wel eens tijd werd dat ik in dat kringbestuur zou komen. Daar lachten we dan weer om. Onder het genot van een glimlachje, de vaste bezoekers van de RET weten dan wel wat ik bedoel. Arie wist dat zeker, als hij met één van zijn vaste vrienden of vriendinnen van Crooswijk langs kwam. De glimlach komt eraan Arie!!

Hij heeft me uiteindelijk ook dat bestuur in gepraat. Hoewel het (eerlijk waar) helemaal niet mijn bedoeling was. Maar ach, een avondje vergaderen in de maand kon geen kwaad. Het werd iets meer. Maar ik leerde daar vooral hoeveel tijd Arie er zelf in stak. De wandelsport was zijn leven. Maar gelukkig dronken we na de vergaderingen nog een glimlachje

Op vrijdagochtend werd ik om 5 uur gebeld. Ik stond me net aan te kleden om naar Beers te vertrekken. “Rob, met Joop. Ik heb slecht nieuws. Arie is vannacht overleden”. Dan sta je te trillen met één broekspijp aangekleed op een donkere zolder in Nijmegen. En zo dachten velen er over, aan wie ik het droevige nieuws moest vertellen die dag. Het is natuurlijk een prachtige manier om heen te gaan, in je slaap, zonder ziekte, tijdens de Vierdaagse, je favoriete sport. Maar een paar jaar later, net na het voltooien van misschien wel je 50e Vierdaagse zou nog veel mooier zijn geweest.

Vandaag dus het afscheid. Mooie toespraken van de voorzitter van Crooswijk, de KNBLO, WKR&O en zijn zwager. Mooie woorden om terug te denken aan besturende, en vooral: wandelende Arie.

Arie, ik denk vanavond aan je terug met een kop koffie. Met een glimlach ernaast!