Het was spannend de laatste weken. Heineken had de trom-pet. Bavaria heeft ook een toeter om op te blazen. Bouwmarkten liggen vol met vlaggen, vlaggetjes, petjes, broeken. Blokker presenteert het Brul-shirt. Maar iedereen vroeg zich af: wat doet Albert Heijn?
Gelukkig (wat een opluchting) is het vandaag bekend geworden, als speciale primeur in de Telegraaf (kennelijk was er net even geen moslim nieuws voorhanden). Vanaf maandag in de winkel: de Welpie! Wat is een welpie? Wel, bekijk het plaatje en huiver mee, het lijkt nog het meest op de trollen uit een ver verleden. We moeten ons wel haasten, want er zijn er maar 24 miljoen van gemaakt. Maar plaatst Nederland zich voor de volgende ronde, dan worden er meer gemaakt.
Behalve de Welpies komen er ook nog 200.000 Welpie caps, 700.000 Welpie knuffels en komen er figuurtjes voor de Live Messenger. Caps en knuffels kunnen gespaard worden met, jawel, wie verzint het, de Welpie-spaar-staarten.
Ik word zelf nu al moe van de oranje gekte. Geheel in lijn met mijn negatieve instelling, verwacht ik geen moment dat we de voorronde dit jaar overleven. Aan Dirkie Kuijt zal het niet liggen, maar de verdediging kan wel wat hulp van een welpie gebruiken ben ik bang.
In onze straat is op dit moment ook nog geen oranje vlag te vinden. Wat een geluk, ik hoop dat dat zo blijft, maar voor je het weet wil er iemand weer zo nodig aan die originele aktie van TV West mee doen (de beste oranjestraat van groot Den Haag). Als we ons plaatsen voor de halve finale ben ik bereid mijn oranje afrikaantjes voor het raam te zetten, maar geen minuut eerder. Hup holland hup!
Vandaag Koninginnedag. Tradities zijn er om in stand te houden. Om 9 uur al bij de bakker om oranje tompoucen te kopen. Heerlijk. Krantje lezen, beetje TV kijken naar de viering in de Ridderzaal. Wat een geweldig lied gezongen door Maaike Widdershoven zeg. Zit de rest van de dag in mijn kop. Tenminste niet het gebruikelijke stijve ontvangst. Daarna de stad in (jaja, Alphen is een stad) en onder een heerlijke oranjezon eindelijk weer eens bij mijn favoriete cafe gezeten. En tot slot vanavond gekeken naar de show waarbij de hele Nederlandse artiestenwereld op kwam draven, onder de titel “Dit is een land om lief te hebben”. Mijn oranjegevoel is weer helemaal op niveau. En als ik die flitsen van Willem-Alexander en Maxima (die nog steeds emotioneel wordt van haar huwelijksbeelden) zo zag, dan zit het voor de toekomst ook wel goed.
Ontwapenend interview.
Vandaag de derde begrafenis binnen korte tijd van het Koninlijk Huis. En naar ik hoop toch voor een tijdje de laatste ook. Het is de eerste keer dat ik een dergelijke plechtigheid heb kunnen zien. En ik kan wel zeggen dat ik zelf zou tekenen voor een dergelijke uitvoering. Prachtige stoet, geweldig respect, fraaie unformen, en alles uitstekend georganiseerd. Een tijdperk werd afgesloten. Geen reakties meer naar de pers, geen anjers meer op het revers, het einde van Soestdijk, geen partner meer voor de strijders. Maar als ik ze zo bij elkaar zie in de kerk, lijkt het me een hechte familie, en betrap ik me soms een beetje op een oranje gevoel van binnen. Word ik sentimenteel op mijn oude dag? Ach, kennelijk ben ik te lang van huis. Maar het volkslied heb ik zachtjes mee gezongen aan het eind.
Om nog meer in de stemming te komen ook maar wat muziek aan het downloaden. En hoewel ik geen fan van Froger ben (woont in de verkeerde stad), toch maar de tekst uit mijn hoofd geleerd (al is dat niet moeilijk en lukt het met een biertje op volgende week ook nog wel):
Friday, June 6, 2008 11:45 pm | 
