Posts tagged: KLM

Vliegen als een vogel

Vandaag een speciale vlucht gemaakt: de 40e keer in 2005, en dat betekent dan toch dat je echt bij de belangrijke mensen hoort: de Gold card. Ok, juist per dit weekend heeft de KLM het ouderwetse Flying Dutchman vervangen door Fly Blue en mag iedereen zich na 30 vluchten al goudkaartje noemen, maar ik zou er in elk geval nog trots op kunnen zijn dat ik het op de ouderwetse manier heb gehaald.

Inderdaad, waarom zou je trots zijn, gewoon elke week een retourtje en je komt er vanzelf. En ik zou niet weten wanneer ik een dergelijke kaart ga gebruiken. Maar zo gauw als hij binnen komt met de post hang ik hem natuurlijk wel aan mijn tas. Maar de lounge op Schiphol zal ik toch echt nooit zien en die op Birmingham is in de vorm van een kleine vissekom ook niet echt anntrekkelijk. Dan ga ik toch liever zelf een pint of lager kopen in de airport pub, dan een gratis flesje Heineken in de lounge.

Op deze vrijdag was de maandafsluiting zo voorspoedig verlopen, dat ik toch op het laatste nippertje nog kon besluiten om de 3 uur vlucht te nemen ipv de 5 uur vlucht. Dat moet een moment van helderziendheid zijn geweest. Ok, we werden onderweg geconfronteerd met slecht weer. Wat turbulentie, en vlak voor Schiphol een echte blikseminslag in het vliegtuig. Niets bijzonders, de bliksemafleider deed zijn werk. Maar het mooie was om ‘s avonds toch nog even te kijken of mijn oorspronkelijke vlucht nog last had van het slechte weer. En inderdaad, dat was zo: die vlucht kwam pas tegen middernacht op Schiphol aan. Het zal wel aan mijn goldcard gelegen hebben Smile .

Op internet nog wel een plaatje gevonden van een blikseminslag. Dat moet er dus ongeveer zo uitgezien hebben:

Ik tel mee!!!!

Ja hoor, het is gelukt. Vandaag stond de erewacht ons op te wachten op Schiphol. Allerlei hoogwaardigheids bekleders, militairen in gala, kortom ik werd grandioos ontvangen. Hoewel, bij nader inzien bleek dat voor de gate naast ons te zijn, waar waarschijnlijk een belangrijke persoon werd verwacht voor de begrafenis van prins Bernhard.

En dat terwijl ik toch ook wel een bijzondere ontvangst had verdiend. Vanaf deze vlucht hoor ik er nl helemaal bij: ik ben silver-elite. Dat betekent dat ik binnenkort van dat afschuwelijke blauwe KLM pasje af ben en zo’n schitterende zilverkleurige kaart krijg toegestuurd. En nog veel belangrijker: zo’n grijs kaartje wat je aan je tas kunt hangen. Ach, in de wereld van de reizigers stelt het niets voor, want de echte vliegtuig tijgers lopen met gouden of platina plaatjes. Maar ik ben tenminste belangrijker dan die armoedige blauwe kaartjes.

En wat je er verder aan hebt in het leven? Helemaal niets. Je krijgt geen betere stoel, geen lagere prijs, geen beter broodje, nog steeds alleen maar koffie of thee, geen lounge, welnee. Maar daar gaat het niet om. Ik ben tenslotte zilver! Waarmee ik vooral kan aantonen dat ik de KLM erg rijk heb gemaakt met teveel tickets. En per 1 januari weer gewoon mee gaan doen aan de volgende absurde jacht op de elite cards. Nog twintig vluchten voor 31 december 2005 en ik mag zilver blijven. Moet lukken……

Alleen handbagage

Zo’n woensdagavond vlucht naar huis is een echte zakenvlucht. Of eigenlijk gaat het over de middag vlucht, want die is veel drukker dan de avond vlucht. Veel mannen in grijze pakken, hier en daar een mantelpakje, en ook nog een paar mensen die “gewoon” op reis zijn. De zakenvlucht kan echter het best gedefinieerd worden door het spel “hoe neem ik zoveel mogelijk mee op reis, en mag ik het toch nog handbagage noemen”.

Want de zakelijke reiziger is natuurlijk maar met 1 ding bezig: tijdbesparen! Hij komt vlak voor het sluiten van het inchecken aan. Aan de balie wordt er gewoon getelefoneerd, het KLM-personeel kan tenslotte ook zelf wel het paspoort lezen. Er vinden de eerste onderhandelingen plaats over de handbagage: “nee, ik heb alleen handbagage. Ja hoor, in die tas zit mijn laptop. En die andere tas daar zitten documenten in. Ja hoor, volgens de internationale IATA normen passen die nog precies binnen de definitie handbagage. Ok, de tas staat een beetje bol, maar dat komt door mijn vuile sokken.”

Goed, het eerste gevecht is gewonnen. Snel door naar de vertrekhal. Halve pint bier kopen. Wel met een goldcard betalen natuurlijk, contant is zo ouderwets Razz . En dan gauw de laptop open, want je weet maar nooit wie er het afgelopen uur nog een emailtje heeft gestuurd. En snel weer bellen, het liefst cirkeltjes wandelend door de vertrekhal. Bewonderend nagekeken door de overige passagiers.

Dan wordt het sein “boarden” gegegeven. De ervaren reiziger weet dat dit alleen voor de luchthaven statistieken is, zodat de vlucht als “op tijd” in de boeken komt. In werkelijkheid duurt het nog een minuut of tien voordat de rij werkelijk in beweging komt. Dan breekt nog wel een spannend moment aan, want ook bij het instappen kan de bagage nog naar het ruim verwezen worden. Hangt volledig af van het personeel, dus dit blijft gokken.

Maar meestal mag er doorgelopen worden en vindt het laatste gevecht om de bagage ruimte in het vliegtuig plaats. Met 10 stoelen moeten er twee bagagebakken gedeeld worden. Heel wat souvenirs moeten hierbij beschadigd geraakt zijn, want nu pas blijkt dat de koffer door alle documenten en vuile sokken de afgesproken maten enigzins heeft overschreden. Duwen, schuiven, klaar. Jammer voor de andere passagiers, maar deze handbagage zit op zijn plek.

Het zijn trouwens niet alleen de zakenreizigers met extreme handbagage. Ook touristen komen soms met tassen vol tax-free goederen, of extra grote rugzakken, of gewoon een paar plastic tassen met supermarkt spullen, want die speiale soep kan je thuis toch mooi niet krijgen.

En waarom allemaal? Om 3 minuten tijd te besparen waarschijnlijk. Want zo lang duurt het normaal gesproken op Schiphol voordat je koffer op de bagage band aan komt. En met een beetje geluk komt hij ook echt, het is me in al die reizen nog maar 1 keer gebeurd dat ik na een half uur wachten nog steeds mijn koffer niet zag. Maar ach, ik ben kennelijk geen zakenreiziger, want ik vind het allemaal best. Inhalen op de roltrap, veel handbagage, rennen naar de douane, het is aan mij niet besteed. Ik gooi alles in een koffer en loop daarmee kwasi nonchalant door de douane. In de hoop dat ze hem niet open willen maken en schrikken van die ongeorganiseerde berg vuile sokken. Daarover volgende keer meer (over die douane bedoel ik Confused ).

De perfecte landing…..

Is vliegen nou net zo gewoon geworden als autorijden, of een ritje in de bus? Het begint er misschien op te lijken, maar toch zijn er nog heel veel verschillen.Allereerst natuurlijk de wachttijden. Ok, voor een vlucht kun je via de website van de klm al vantevoren inchecken, dus zonder bagage kun je direct doorlopen naar de paspoort controle. Althans: op Schiphol. In Engeland willen ze iedereen nog gewoon zien aan de balie. Hallo, ik ben Rob de Winter. Dank u wel mijnheer, loopt u maar door Smile. Voor langere vluchten moet je toch eigenlijk twee uur vantevoren aanwezig zijn, dat zie ik bij de bus nog niet gebeuren.

Dan de controle. Eerst de paspoorten, dan je handbagage, en als het poortje piept onderga je ook nog eens lachend een lichamelijk onderzoek alsof ik zojuist een juweliers zaak heb overvallen. Opvallend detail: ga je ‘s ochtends vanaf Schiphol naar Engeland, en ‘s avonds met dezelfde kleding terug, dan is het lang niet zeker dat de poortjes hetzelfde reageren. Ik hou er tegenwoordig al rekening mee door geen riem te dragen en te kijken of mijn schoenen geen ijzeren ringetjes hebben.

Dan begint het grote luchthaven gezelschapsspel: gaan we op tijd vertrekken. De beste kans om het spel te winnen is door te voorspellen dat dat niet het geval is. Allerlei redenen zijn er te bedenken. Het vliegtuig komt te laat terug van zijn vorige bestemming, de bagage is er nog niet, het eten is te laat, de bemanning heeft zich verslapen, noem maar op. Zo is het niet goed voor je vertrouwen in de luchtvaart als vlak voor de start alle stroom uitvalt. Ook aardig is als je vanuit de wachtruimte ziet dat ze op het laatste moment nog wat moeten repareren aan “jouw” vliegtuig. Het is maar goed dat ik vertrouwen heb in de technici en de piloot tenslotte zelf ook in stapt.

Ach, dan in het vliegtuig. Vaak win ik gelukkig het gevecht om de schaarse exit rows. Ok, dan moet ik wel even verplicht bestuderen hoe ik de nooduitgang moet openen als we op zee moeten landen. Maar het grote voordeel is dat ik in elk geval mijn benen nog kan bewegen tijdens de vlucht. En dan begint de periode waar Dennis Bergkamp waarschijnlijk zo bang voor is: de vlucht. Ik heb die angst helemaal niet, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen. Geluidjes, bewegingen, beetje sneller, beetje langzamer, stijgen, dalen, bewegende vleugels, hagelbuitje onderweg, allemaal live akties die bij de prijs zijn inbegrepen.

En dan de finale: de landing. De ene keer wat harder dan de andere, maar landen doen we allemaal. Vandaag hadden we een komische piloot, die zo waar ook nog eens te verstaan was. Vlak voor de landing vertelde hij zoals gebruikelijk in het Engels dat de cabin crew moest gaan zitten. En dom, dom, dom, daar voegde hij aan toe “dat men getuige zou zijn van de perfecte landing“. Dat was kennelijk het bewijs dat hij bij zijn eten ook een flesje wijn had genuttigd, want het werd een veel te harde landing, gevolgd door zo ongeveer een noodstop met de remmen. We zaten allemaal een rij verder naar voren.

Maar ach, het houdt zo’n reis spannend zullen we maar denken. En geen enkele vlucht is op deze manier gelijk. En eerlijk is eerlijk, het lijkt me toch een zeer veilige manier van transport. Maar een busreis is het in elk geval nog niet. Al was het alleen maar omdat een bus geen aanloop hoeft te nemen over een eindeloze Polderbaan. Daarover volgende keer meer…… Smile

WordPress Theme Design