Cheltenham Festival

Vandaag naar het Cheltenham Festival geweest. Een enorme happening, het grootste meerdaagse (paarden) race evenement in Engeland (en ter wereld misschien wel?). Gedurende de vier race dagen bezoeken 250.000 mensen de races. Vanuit heel Europa, maar vooral uit Ierland komen de mensen naar Cheltenham toe. Alle hotels zijn ondanks de meer dan verdubbelde prijzen al maanden vantevoren volgeboekt. In de hele stad hangt een andere sfeer, opgewonden, veel feesten, kortom: een echte happening.Je begrijpt het al, hier moest ik toch ook wel even aan deelnemen. Dus enkele maanden geleden al kaartjes besteld en twee collega’s zo ver gekregen om mee te gaan. Goedkoopste kaartjes genomen, toch altijd nog 30 pond. Maar inmiddels ook wel gemerkt dat de races bekijken maar een klein onderdeeltje is. Het gaat in Engeland nl vooral om het gokken. Je kunt hier op alles gokken wat los en vast zit, en dat doen we dan ook met zijn allen. En niet zo zuinig ook. De 250.000 bezoekers aan de races zullen deze week voor 40 miljoen pond vergokken, dat is gemiddels 200 pond per bezoeker! En dat maakt de bezoekers alleen maar fanatieker, want ik wist niet dat 60.000 mensen tegelijk zo konden schreeuwen. Als je om je heen kijkt, weet je al niet wat je ziet. Vrijwel iedereen is gekleed in zwarte pakken, of toch in elk geval een net colbert met krijtstreep. Ruitjesjassen en petten zijn ook favoriet. En iedereen loopt met kranten en boekjes met alle deelnemers lijsten en alle details over paarden, eigenaren, voorspellinge, enz. enz. Uren vantevoren is iedereen aanwezig, de voorpret kan beginnen.

Voor mij is het gokken een heel geheimzinnig iets. Je hebt allerlei verschillende manieren van wedden. Op de eerste, op een paar dat op de plaatsen 1-3 eindigt, en nog vele andere manieren. En kies dan maar eens uit de soms wel 20 paarden die aan een race mee doen. De favoriet? Die keert maar 2 pond uit per ingelegde pond, dus dat schiet niet op. Een outsider dan maar? Levert wel 100 pond op, maar de kans dat die wint is natuurlijk een stuk kleiner. Vrijwel iedereen kent alle paarden, en weet wat te doen. Gokken doe je trouwens bij de offciele wedkantoren, of bij tientalle vreemde mannen die met een soort scorebord onder een parapluie voor de tribune staan. Je krijgt je weddenschap op een klein stukje papier mee en kunt daar later onder dezelfde parapluie je geld weer ophalen. Een weddenschap afsluiten was voor mij al een bijzonderheid op zich, het duurde minuten voordat ze wisten waar ik op wilde wedden. Doe maar vijf pond op die rijder met dat gele hesje ja, ik ben bang dat ze gemerkt hebben dat ik geen ervaring had…….

Per dag worden er 6 races verreden. Niet op een sulky, zoals in Nederland, maar de jockey zit op het paard. Elke race gaat over 2 a 3 mijl, met een aantal obstakels daarin (hurdles, een soort heggen). Het totale parcours is zo’n mijl lang, waardoor je vanaf de tribune het grootste gedeelte van de race nauwelijks ziet. Maar dat wordt gecompenseerd door gigantische TV schermen. Eigenlijk zitten we dus naar spannende TV te kijken en vooral keihard te schreeuwen. Vrijwel alle paarden komen uit Engeland, Ierland en Frankrijk, dus ook het nationalisme speelt heerlijk mee. Vooral de Ieren laten zich gelden!

Het was voor mij niet mijn geluksdag. Een keertje vierde, een keertje achtste, en alles daar tussenin. Mijn hoogtepunt was een weddenschap op de favoriet. Die schrok bij de start echter van het start touw en wierp zijn jockey af. Kijk, dat noem ik nou pech hebben Aan het gehuich te horen was ik wel zo’n beetje de enige die niets had gewonnen. Maar dat zal wel meevallen. Tot diep in de nacht is elke avond in elk geval het gezang hier in de stad te horen. Racen, ja gezellig! Volgend jaar weer.

Bye bye

On special request……. Mijn werkgever vond het een goed idee als ik wat meer van de wereld zou zien. Nou was dat niet de echte reden, maar in elk geval ben ik vanaf vandaag tot aan de kerst naar een eiland gestuurd. Engeland nog wel. Dat prachtige vochtige land, uurtje vliegen vanaf Schiphol.

Ok, regelmatig mag ik met verlof naar huis, maar toch zit ik de komende tijd vaak in Cheltenham, een stadje op een uurtje afstand van Birmingham airport. Wat ze hier “The Midlands” noemen.