Mijn ultieme top vijf……..

Mijn zus en mijn zwager zijn weer een paar weekjes terug uit Siberie (klonk voor mij altijd stoer, maar het blijkt er in de zomer helaas gewoon mooi weer te zijn). Maar goed, daar gaat het verder niet over nu. Wel over het gezellig samen zijn gisteravond. Paul de Leeuw gekeken op de TV, Chineesje gehaald, en dan nog effe lekker kletsen met de familie. Tja, en dan heb je het ineens over je begrafenis.

Niet schrikken, ik heb nog geen plannen, en volgens mij geldt voor iedereen in de kamer dat de eerste twintig jaar nog geen cake gebakken hoeft te worden. Althans niet voor een samenzijn met nabestaanden. Maar het is toch een goed idee, zeker tegenwoordig, om er eens over na te denken. En misschien zelfs wel vast te leggen. Want voor je het weet beslist je familie om je in beperkte kring in een stil zaaltje te herdenken, terwijl je zelf het liefst een paar dagen opgebaard ligt in de plaatselijke kroeg, met vrij drinken voor iedereen. Dat kun je dus gewoon voorkomen. Als je verzekering het daar tenminste ook mee eens is.

Ach, ik heb er niet zo veel over nagedacht. Mijn verzekering dekt vast geen lange rij witte limousines. Maar mijn rijke zus en zwager kunnen best wat bijdragen aan de versnaperingen. Neemt u nog maar een borreltje extra hoor, zij zijn waarschijnlijk mijn enige erfgenamen Smile. Verder maar geen speeches. Want er wordt wat afgelogen rond de kist natuurlijk. Het was altijd zo’n fijne jongen. Elke week op bezoek bij zijn ouders, deed netjes de boodschappen. Druk werk, maar toch nog drie keer in de week stofzuigen. En veel werk voor anderen he, altijd klaar voor de bejaarden en zieken. Allemaal onzin, niet waar. Ok, ik ben een aardige jongen. En ik bel elke week mijn ouders. Hoewel, meestal bellen zij mij (uit bed). Maar niet iets om over op te scheppen, of doe het anders nog even als ik nog leef.

Maar het echte probleem is: welke muziek? Of hou ik het stil? Mieke Telkamp? Lee Towers met My Way? Hand in hand kameraden? Of de Vierdaagse mars? Geen idee nog. Wordt het toch tijd om te werken aan mijn top-vijf. Dela heeft er zelfs een top-50 voor op het internet staan. Handig hoor. Je mag ook stemmen. Vandaag blijkt dit de top vijf te zijn:

1. Old and wise | Alan Parsons Project

2. Time to Say Goodbye | Andrea Boccelli & Sarah Brightman

3. De vlieger | Andr

Nine eleven

9 september 2001, vandaag precies vijf jaar geleden. Zo’n moment waarvan iedereen nog weet waar hij was. Ik ook. Een crematie van de onverwachts overleden penningmeester van de KNBLO en de Vierdaagse. Op weg naar huis, nog onder de indruk van de plechtigheid.
Radio aan: er blijkt een sportvliegtuigje per ongeluk in het World Trade Center gevlogen te zijn. Hoe dom kan je zijn, denk je dan nog? Plots BREAKING NEWS, ook de tweede toren wordt getroffen, het lijken wel aanslagen. En geen sportvliegtuigje, maar Boeings. Ik bel snel naar mijn ouders, een vaste gewoonte bij zulke ernstige gebeurtenissen. Meestal breng ik ze op de hoogte.

Iemand van TNO op de radio. Nee, geen gevaar van instorten, er is bij de bouw rekening mee gehouden dat zoiets kan gebeuren. Een korte tijd later weten we beter.

Later een aanval op het Pentagon en nog een crash van een gekaapt vliegtuig op weg naar Washington. Vele uren gekluisterd aan de TV. Gebeurtenissen zo ver weg en toch zo dichtbij. En gebeurtenissen die het leven voorgoed hebben veranderd.

Als je het deze week allemaal weer in documentaires terug ziet, komt alles weer duidelijk terug. Verschrikkelijk, wat die mensen allemaal hebben moeten doorstaan. En al die hulpverleners, waarvan je nu weet dat ze op weg waren naar hun ongeluk. En de onzekerheid: wat gaat er nog meer gebeuren? Nog meer vliegtuigen wat is er nog in de lucht?

Voor ons als werknemers van een Amerikaans bedrijf werd voor onbepaalde tijd een vliegverbod afgekondigd. Iedereen blijven zitten waar hij zit. Een maatregel die al snel weer werd opgeheven, het leven moet door. En terecht. Maar de detectiepoorten, de alarmen, de sfeer op een vliegveld, zeker internationaal zal het altijd anders zijn door “Nine Eleven”.

Voor ons rest het besef je dat we er mee moeten leven. En dat doen we gelukkig ook. Al let ik wel altijd beter op, niet alleen op een vliegveld.

9-11, de dag die alles veranderde.

Alphen is klaar!

Ik woon inmiddels ruim 20 jaar in Alphen aan den Rijn. Leuke stad, met als slogan “Heel de Randstad Ligt Er Omheen”. Waaraan veel Alphenaren vanwege de slechte verbindingen toevoegen “Maar Je Kunt Er Alleen Niet Komen”. Maar ach, alles went. Veel te doen, sinds kort een heel nieuw centrum. Leuke kroegen. Kortom voor mij voldoet het aan mijn wensen.

Maar toch blijf je altijd kleine wensen hebben. Een van die wensen ging een tijdje geleden in vervulling, toen er een heuse MediaMarkt werd geopend. Jawel, met parkeergarage eronder. Het ideale uitstapje als je banksaldo te hoog dreigt op te lopen. Maar sinds vandaag is Alphen pas echt compleet: we hebben een McDrive. Langs de N11, met als primeur een afhaalloket op de eerste verdieping. Je moet dus met de auto wel holletje trekken, want anders wordt het niets. Maar dat gaan we snel proberen. Van de week hebben ze twee uurtjes proef gedraaid, kreeg je je eten gratis. Stond er al een grote file. Dus we weten het te vinden.

Dus: Alphen aan den Rijn

Door Jerney in het ziekenhuis

Vandaag gekeken naar een oude uitzending van Jensen, waarin Jerney Kaagman te gast was. Het jurylid van Idols, die geheel zonder gelaatsuitdrukking de meest geweldige dingen zegt. Je komt binnen met het idee dat je kunt zingen en je wordt door Jerney binnen een paar seconden afgeserveerd. En zelfs als ze zelf zegt geemotioneerd te zijn door een liedje, dan zie je dat nauwelijks. Kortom: het lijkt een verschrikkelijk mens. Maar zoals ook nu bij Jensen blijkt: het tegendeel is waar. Heel erg leuk gesprek en heel erg veel gelachen. Dus een terechte herhaling.

En altijd als ik Jerney op TV zie komen er bij mij weer jeugdherinneringen boven. Inderdaad, de eerste Nederlandse playboy waarin ze stond, een jongensdroom (kijk eens naar de foto van destijds). Maar mijn persoonlijke verleden met Jerney gaat nog verder terug. Door haar, ik kan het inmiddels wel verklappen, ben ik ooit in het ziekenhuis terecht gekomen. Inderdaad, gebroken sleutelbeen, schaafwonden, overal pijn, allemaal door Jerney. Zo, een roddelblad zou hier stoppen…….

Maar ik vertel de details er gewoon bij. Toen ik nog een Robje was ging ik naar het VWO op de Albert Einstein. Een scholengemeenschap uit Hoogvliet, die ook een vestiging opende bij ons in het (toen nog) dorp Spijkenisse. De grote feesten werden echter nog in Hoogvliet gegeven. Neerlands Hoop live, bijvoorbeeld. Maar ook: Earth & Fire, met als zangeres Jerney Kaagman. Toen nog in van die strakke leren pakken. Kortom: uitverkocht huis, wij met zijn allen naar Hoogvliet. Geweldig concert kan ik me nog herinneren, in een veel te kleine aula. Maar met goed zicht op het podium.

Tegen middernacht op de fiets naar huis. Helaas nog geen brommer, maar gelukkig had iemand een oudere broer die wel in het bezit was van een brommer. En die trok ons een voor een lekker voort. Mijn beurt was het bij de afdaling van de Spijkenisser brug. En ik neem aan dat het sturen van een fiets, het hangen aan de schouder van een brommerrijder en het denken aan Jerney een ongelukkige combinatie is. Want het stuur ging trillen en uiteindelijk sloeg ik een paar keer over de kop.

‘s Avonds laat nog naar het ziekenhuis, sleutelbeen gezet, standje van de dokter (wat doe je zo laat op straat), kortom veel ellende. Heel de zomer erover gedaan om die schaafwonden te laten genezen. Maar daardoor natuurlijk wel de hele zomer aan Jerney gedacht. En nog steeds als ik haar zie denk ik weer terug aan die avond. Mijn avond met Jerney…….

WordPress Theme Design