Ergernissen……..

En ja hoor, er is weer wat te zeuren. In de goede traditie van de ergernissen pagina op teletekst (316) klagen er nu weer mensen over een reclame. Het is zo zielig wat Wehkamp met kleine hondjes doet. Ook ik ontving een emailtje van het Kleine Honden Platform, wat klaagde dat de kleine hond de dupe was van die grote Wehkamp gidsen. Je moet wel een fanatiek kijker naar belspelletjes zijn, om niet meteen door te hebben dat het van Wehkamp kwam. Maar hele rijen werden woedend om de reclame. Dierenmishandeling, schandalig, we kopen nooit meer bij Wehkamp, waarom zijn er geen katten gebruikt, en meer van die reakties. Zo erg dat de groothandel in verzendgoederen moest verklaren dat er alleen maar twee nep-pootjes op een plankje zijn gebruikt. Ach, Wehkamp lacht zich natuurlijk een ongeluk. Gratis publiciteit, en daar ging het om. En ik vind het een leuke reclame. Als oud-postbode mag die grote gids trouwens best blijven bestaan. Een goede bron van inkomsten, en nog veel belangrijker: elk getroffen klein keffertje is er weer eentje minder Rolls Eyes .

Ik ben verloren!

Vandaag eindelijk weer eens de tijd gehad om een beetje door het Alphense centrum te lopen. Begint aardig op te schieten. Fraaie nieuwe winkels, mooi plein, goed parkeren, ben benieuwd hoe het er straks uit ziet als het helemaal klaar is. En dat allemaal op een paar honderd meter van mijn huis. Allemaal geweldig, zal je zeggen. Er is echter een paar honderd vierkante meter ongeluk aanwezig: we hebben een mediamarkt.

Vlak bij mijn huis, minder dan een minuut. Met allemaal leuke electronica. En speeltjes. En camera’s. En heel veel CD’s en DVD’s. Het is voor mezelf beter als ik een flink aantal weekenden in Engeland blijf, anders overleef ik de aanslag op mijn bankrekening niet. Gewoon even wezen kijken, en toen kon ik die 5 megapixel electronische camera al niet laten liggen. Ik wil een winkelverbod Smile

Jeugdsentiment

Ik weet niet of het aan de tijd van het jaar ligt. Of aan de tijd in mijn leven. Of aan beiden. Maar de laatste weken heb ik toch wel erg veel te maken met mijn verleden. En gelukkig allemaal leuke herinneringen. Je zou er sentimenteel van worden.

Ik moet er binnenkort nog eens een ander stukje over schrijven, want de gebeurtenissen zijn de moeite waard. Enkele weken geleden al gegeten met een ex-collega en een ex-client, heerlijk en urenlang over “de tijd van vroeger” gepraat. Daarna nog eens iemand van een oude school tegen gekomen, ook alweer allemaal van die “weet je nog wel” en “zie je die nog wel eens” verhalen. En spijt dat ik niet naar die reunie geweest ben. En ook online tref ik steeds meer bekenden, messenger wordt zo nog een drukke bedoening. En als je dan nog eens reageert op een weblog van een oude compuserve vriendin krijg ik al helemaal een NLFORUM gevoel: nachtenlang destijds online, met het gevoel dat je nog echt bij de voorhoede hoorde.

Ach, en nu zijn we als onderdeel van het peleton nog vrijwel allemaal aanwezig. Misschien toch maar weer eens een forum voor “ouwe knarren” opzetten. Waarin iedereen zijn berichtje begint met “weet je nog van toen….”.

Warm hoor…….

Lekker warm zullen we maar zeggen…… Maar net niet te warm om een verlengsnoertje naar het balkon aan te leggen. Biertje?

Zielig he?

Wat voor een werk doe jij? Toch een veel gestelde vraag, als je iemand voor de eerste keer ontmoet. Of een start van een gesprek als je samen vastgeklemd zit in een vliegtuigstoel. Beetje afhankelijk van de situatie is mijn antwoord dan Accounting Manager of soms komt Boekhouder me beter uit. Maar in elk geval een beroep waar iedereen natuurlijk van droomt. Het ontzag komt me dan ook tegemoet, en ik geef het toe: dat is genieten. Zels als ik zelf in het geheim wel eens droom van een hele andere baan (de vraag van de week: welke is dat?).

Maar als je op zo’n zaterdag vanuit mijn luie bed nog eens langs de vele commerciele kanalen zap, dan komt er toch een beroep voorbij waarvan ik niet begrijp dat iemand dat wil doen. Urenlang liegen en bedriegen, een toneelspel opvoeren waarvan het alleen maar de bedoeling is om mensen te bestelen, een vak waarvan je toch nooit tegen iemand wilt toegeven dat je het doet? Inderdaad, de zielige presentatoren van de belspelletjes. Die nog maar steeds proberen om mensen met verkeerd omgerekende gulden-bedragen onschuldige kijkers te verlokken om tegen een schandalig tarief een 0900 nummer te bellen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat die presentatoren heel erg eenzaam zijn. Vrienden blijven weg, ouders vluchten naar het buitenland, buren verhuizen desnoods naar achterstandswijken, bezorgservices rijden een straatje om, de straat holt achteruit. Een goed salaris is dus wel op zijn plaats. Desnoods als aanvulling op hun uitkering. Of zou het toch een taakstraf zijn als vervanging voor hechtenis? Nee, het is eerder een straf voor de kijkers. De vraag is: waarom zijn er nog kijkers?

Verslaafd aan de spuit

Ik heb het al eens eerder geschreven, met diabetes ben je dagelijks bezig. En sinds vandaag is dat weer eens extra, want de insuline spuit is terug in mijn dagelijkse leven. De waarden van mijn glucose metertje gaven aan dat het steeds te hoog bleef, en aan het slikken van pillen zit ook een grens. Dus stelde de internist voor om weer terug te gaan naar de insuline. Nou ja, stelde voor is iets overdreven, het werd me gewoon verteld. En als nette patient volg ik dat dwingende advies natuurlijk op.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het ook niet zo’n probleem vind hoor. Met al die pillen loop ik elk kwartaal ook maar met een boodschappentas vol de apotheek uit. Die man gaat ongetwijfeld groter wonen sinds ik daar over de vloer kom. Drie maal daags een soort kanonskogel slikken, en die dan in 270 voud ophalen, dat slaat een gat in de beste mans magazijn voorraden. Alleen al omdat op elk doosje een stikker geplakt moet worden, kost het een kwartier om mijn bestelling klaar te maken. En dat heb ik dan weer: altijd denken mensen dat ik dan ook gelijk belangstelling heb voor hun kwalen. Zo gauw als ik op het bankje in de wachtkamer van de apotheek zit, beginnen (oudere) mensen me te vertellen wat ze mankeert. Heb ik een soort sociaal werker logo op mijn voorhoofd of zo? Maar dit terzijde.

Ook in de medische wetenschap staan de ontwikkelingen niet stil. Deze keer heb ik dus weer eens een nieuwe soort insuline voorgeschreven gekregen. Ok, het is er al een jaartje, maar voor de medici is dat nog nieuw. Het is langwerkend, dus maar 1x per dag prikken. En dan begint mijn ernstige afwijking me weer parten te spelen: dan is het ineens weer leuk om he te volgen. Zelf mag ik de komende maand de hoeveelheid bepalen. Meet strookjes en lancetten worden onbeperkt vergoed, dus 5 tot 7 keer per dag ram ik zo’n lancet in mijn vinger. En maar kijken wat er gebeurt.

Dan alles nog downloaden naar de PC en diabetes is ineens een soort computerspel geworden. Ok, een ernstig spel, want het heeft veel gevolgen voor de gezondheid. Maar als ik er gezonder door word als ik mijn getallen uit de rode zone houd, dan helpt het zullen we maar denken. En ach, dat prikken daar wen je ook aan. Ongeveer een centimer of 8 vanaf de navel in de buik, nou daar is plaats genoeg he Smile

Vliegen als een vogel

Vandaag een speciale vlucht gemaakt: de 40e keer in 2005, en dat betekent dan toch dat je echt bij de belangrijke mensen hoort: de Gold card. Ok, juist per dit weekend heeft de KLM het ouderwetse Flying Dutchman vervangen door Fly Blue en mag iedereen zich na 30 vluchten al goudkaartje noemen, maar ik zou er in elk geval nog trots op kunnen zijn dat ik het op de ouderwetse manier heb gehaald.

Inderdaad, waarom zou je trots zijn, gewoon elke week een retourtje en je komt er vanzelf. En ik zou niet weten wanneer ik een dergelijke kaart ga gebruiken. Maar zo gauw als hij binnen komt met de post hang ik hem natuurlijk wel aan mijn tas. Maar de lounge op Schiphol zal ik toch echt nooit zien en die op Birmingham is in de vorm van een kleine vissekom ook niet echt anntrekkelijk. Dan ga ik toch liever zelf een pint of lager kopen in de airport pub, dan een gratis flesje Heineken in de lounge.

Op deze vrijdag was de maandafsluiting zo voorspoedig verlopen, dat ik toch op het laatste nippertje nog kon besluiten om de 3 uur vlucht te nemen ipv de 5 uur vlucht. Dat moet een moment van helderziendheid zijn geweest. Ok, we werden onderweg geconfronteerd met slecht weer. Wat turbulentie, en vlak voor Schiphol een echte blikseminslag in het vliegtuig. Niets bijzonders, de bliksemafleider deed zijn werk. Maar het mooie was om ‘s avonds toch nog even te kijken of mijn oorspronkelijke vlucht nog last had van het slechte weer. En inderdaad, dat was zo: die vlucht kwam pas tegen middernacht op Schiphol aan. Het zal wel aan mijn goldcard gelegen hebben Smile .

Op internet nog wel een plaatje gevonden van een blikseminslag. Dat moet er dus ongeveer zo uitgezien hebben:

WordPress Theme Design