Kaarsje van hoop……

Kampioen!

Hopen, denken, wachten, beterschap!

Vlak voor de RET wandeltocht in maart hoorde ik dat Wim ziek was. “Last met slikken” bleek toch een hele ernstige aandoening te zijn: slokdarm kanker. Ik schrok me te pletter, laat staan wat Wim toen door moest maken. En Tonia en Jolanda natuurlijk. Sinds die tijd zijn er wat onderzoeken gedaan en staat er een operatie gepland. Nou ja, gepland, als er tenminste een gaatje vrij is in het drukke schema van de artsen, zoals het er nu naar uit ziet de 23e van deze maand. Het is onvoorstelbaar hoe lang zoiets kan duren. Zelfs de onderzoeken werden een paar keer uitgesteld wegens “te druk”. Kennelijk moet je lid zijn van het koninklijk huis om in dit land met een dergelijke aandoening snel geholpen te kunnen worden. Gelukkig houdt Jolanda ons op de hoogte van de laatste ontwikkelingen, en maak ik elke dag een rondje langs haar weblog. Zelfs in Engeland blijf je dan op de hoogte.

Ik ken Wim al heel lang, en wil hem ook nog heel lang kennen. Geen vierdaagse zonder mijn collega verzorger, de “rondbuikige metro bestuurder”, zoals een Nijmeegse krant hem eens interviewde. Op de foto staan we beiden na ons 5-jarig verzorgings jubileum (met Jan tussen ons ingeklemd), inmiddels al meer dan 10 jaar geleden. De plaats ook waar we hebben beloofd om de vierdaagse nog eens te lopen als we 70 kilo zouden wegen. “Samen 70 dan”, was de vaste grap. Laten we voorlopig maar de doelstelling handhaven om nog heel lang naar Nijmegen te gaan met zijn allen. Wim, hou je taai!

Eten voor een goed doel: extra omzet

Stom toevallig kwam ik op een website terecht van het Ronald McDonald Business Breakfast. Een Alphense organisatie waar een aantal bedrijven uit die regio zich bij hebben aangesloten. Op zich niks mis mee zou je zeggen, ook ondernemers willen wel eens wat doen voor het goede doel. Ik zou niet meteen denken aan “ontbijten voor het goede doel”, maar iedereen maakt daarin tenslotte andere keuzes. Als het geld maar goed terecht komt.

Onder dat motto denken die ondernemers ook vast bezig te zijn. Zo zou je denken. Totdat je klikt op de button “doelstelling”. Geld inzamelen voor het Ronald McDonald Huis? Dat lijkt me toch wel de eerste en belangrijkste doelstelling voor een club met zo’n naam. Maar niet in Alphen, al moet gezegd worden dat ze in elk geval eerlijk zijn. Dik gedrukt staat er te lezen: De Business Breakfasts bieden u een effectief instrument om uw relatienetwerk uit te breiden. Elf maal per jaar krijgt u een uitnodiging om op een steeds andere locatie te ontbijten met andere ondernemers. Bij deze meetings zijn uitsluitend beslissers op directie- of managementniveau aanwezig.

Hoe krijg je het verzonnen he? Schaamteloos, niet eens onderdrukken, welnee. De volgende alinea gaat nog een stapje verder: Het tijdstip is zodanig gekozen dat u niet of nauwelijks kostbare werktijd hoeft op te offeren: de bijeenkomsten beginnen altijd om 8.00 uur en worden om stipt 9.00 uur afgesloten. Dus je komt niet alleen om met beslissers een boterham weg te schrokken, maar het mooie is ook nog eens dat je er geen “kostbare werktijd voor op hoeft te offeren”.

Aan het eind komt alles nog goed, je voelt het al aankomen. Om dit staaltje ondernemerschap nog een beetje te compenseren, gaat de hele opbrengst natuurlijk naar dat goeie doel. Eind goed al goed. Mis. Ok, in die laatste alinea komt het goede doel inderdaad ter sprake. Maar let op: Een deel van de opbrengst gaat naar de Stichting Ronald McDonald Huis in Leiden. Dus kennelijk gaan de kosten van de boterhammen en de postzegels voor de uitnodigingen er ook nog eens vanaf. En die paar centen die dan nog worden gegeven zijn natuurlijk nog aftrekbaar van de belastingen. Het blijven armoedige ondernemers………

WordPress Theme Design