Sla je computer

Hoera, ik hoor eindelijk weer eens bij een meerderheid, zoals blijkt uit dit artikel van vandaag op WebWereld:

Tweederde van de mensen schreeuwt vaak tegen zijn pc. Ruim 30 procent gooit met zijn muis en 1,5 procent heeft zijn pc wel eens van het bureau geduwd.

Nog eens 15 procent slaat zijn monitor of schopt de behuizing van zijn computer. Dit blijkt uit de scriptie van sociologe Marleen Brinks die aan de Duitse Fernuniversitat Hagen afstudeert.

Voor haar scriptie (pdf, Duits) heeft ze 340 mensen ondervraagd die minsten dertig uur per week computeren, zo meldt de Duitse nieuwsdienst Informationsdienst Wissenschaft.

Brinks heeft zelf op een it-afdeling gewerkt, alwaar ze haar collega’s vaak een hartig woordje zag wisselen met de computer. Mensen blijken vooral agressief te worden als er een deadline nadert. De sociologe zegt verder onderzoek naar het fenomeen ‘technology related anger’ te willen doen.

De grootste Nederlander

Het is dus Pim Fortuyn geworden. Of toch niet? Op een wel heel amateuristische wijze is deze door KRO en Telegraaf georganiseerde verkiezing verlopen. Zoals afgesproken werd de winnaar bepaald tijdens de uitzending: Fortuyn. Maar door bekend te maken dat het na afloop eigenlijk Willem van Oranje is geworden, werd dat hele kleine beetje onterechte glans wat daar nog aan zat, na afloop ook nog verwijderd.

Ook hier in Engeland heeft het de kranten gehaald. Schamper werd er verteld over de man die Nederland nog steeds in zijn greep heeft.

Another day at the office ;-)

Wonder dieet

Een paar weken geleden weer eens op bezoek geweest bij de internist. Een hele toer om zo’n dag in Nederland ook nog te combineren met een tochtje naar Leiderdorp. En natuurlijk met schuldgevoel, want die in een enthousiaste bui beloofde 20 kilo zijn er nog net niet helemaal af.

Ja dokter, sorry, Engeland, stress, zwaar ontbijt, zware lunch, zwaar diner, zware pints, zware avonden. Voor alles bestaat een excuus. Het lijkt wel biechten. En natuurlijk beloof ik ook elk bezoek beterschap. Nee hoor, ik zal nooit meer friet eten. En een biertje’s avonds? Ik moet er niet aan denken. Volgende keer toch maar een foto van mijn internist vragen, om dreigend op de koelkast te plakken. Want dezelfde avond ben ik de afspraken alweer vergeten hoor. Hele aardige internist trouwens, hoi dokter S!

Afgelopen donderdag gebeld om de uitslag van de testen te horen. Een hoorbaar verwonderde dokter aan de lijn, die kennelijk dacht dat ik gefraudeerd had. Een geweldige uitslag: het bloed van een jonge god. Nu alleen het bijpassende uiterlijk nog en de echtgenotes liggen voor het oprapen. Uitstekend cholesterol, prima urine (sorry, het moet gemeld worden) en vooral: een redelijk lage gemiddelde suiker. Zelfs zodanig dat de insuline even achterwege kan blijven en ik voort kan met 3 pillen per dag. Scheelt weer een paar gaten prikken.

Dat Engelse dieet bevalt dus goed. Morgen maar weer eens een heerlijke curry met frites. Ik kan niet wachten. Ik ga er maar eens een boek over schrijven, daar schijnt wel een markt voor te zijn: het “Winter-dieet voor elke diabeet”. Klinkt nog goed ook.

Wat is er aan de hand?

Gisteren ook in Engeland uitgebreide aandacht op TV voor Nederland. En dat is dan meestal geen positieve aanleiding. Zo ook vandaag niet: de moord op Theo van Gogh.

Direct dacht ik terug aan de moord op Pim Fortuyn, die gebeurde toen ik in Stuttgart was geweest. Bij vrijwel iedere passagier ging de mobiele telefoon toen het vliegtuig landde op Schiphol. Een schok ging door ons allen heen. En nu dan deze moord. Een vergelijkbare situatie? Of toch totaal anders? Wat is er aan de hand in Nederland? Wil ik nog terug? Gebeurt het alleen “bij ons”?

Vandaag, “the day after”, ook grote stukken in de Engelse kranten. Opvallend hoe uitstekend bijvoorbeeld de analyse is in The Independent. Een correspondent die goed op de hoogte is en alle kanten van het verhaal vertelt. De keiharde teksten van van Gogh, de verharding van de maatschappij, de groep Wilders, de moslim extremisten, alles krijgt zijn plek.

Ondertussen heb ik zelf geen idee waar het zal eindigen. Moeten we alles maar tegen elkaar zeggen, zonder er rekening mee te houden of het kwetsend is? Lees een dagje nieusgroepen op internet en je wordt geen vrolijker mens. De virtuele kogels komen van allerlei kanten op iedereen af. Lekker veilig achter een beeldscherm, zonder kans op herkenning. En misschien wel van mensen die gewoon netjes tegenover je zitten in de tram. En wat is het gevaar van extremisten? Durf ik nog een stem te verheffen?

Hopen maar op een rustige toekomst. En begrip. Voor de vrijheid van meningsuiting, voor elkaars leven en ook een beetje voor bedachtzaamheid.

WordPress Theme Design