Mijn favorieten

Mijn voorkeur op TV gaat nog steeds uit naar de comedy. Tussen de honderden herhalingen door zijn mijn twee favorieten elke avond van half negen tot half tien op TV: Becker en That 70s show!

Halloween

Het is halloween weekend hier in Engeland. Niet zo groots als in Amerika, maar toch wordt er vooral op TV veel aandacht aan besteed. Behalve opengesneden pompoenen heb ik geen idee wat het betekent. We kunnen kinderen langs de deur verwachten. En je kunt maar beter open doen en snoep geven, want anders wordt er met eieren en meel naar je huis en/of auto gegooid. Zal hier wel meevallen, we zitten tenslotte in een flat achter een hek en ook nog een gesloten voordeur, maar voor de zekerheid toch maar wat snoep in huis gehaald. Komt vast wel op, mocht er niemand langs komen….. Ik ben nu al bang.

15.000 mp3’s gezocht

Je hebt van die momenten (althans: ik heb van die momenten) dat je een nieuw electronisch snufje gewoon MOET hebben. Ok, je betaalt veel te veel als je de eerste wilt zijn, maar exclusiviteit heeft zijn prijs natuurlijk. Bij mijn vorige werkgever had ik een collega die ook (ook?) een nerd was op dit gebied. Elk snufje wat we kochten, kon de ander niet laten lopen. Het was bijvoorbeeld levensgevaarlijk voor mijn bankrekening om met hem naar de HCC dagen te gaan. Tassen vol gingen er mee naar huis in de kofferbak. En de leveranciers maar lachen.

Deze week ben ik gezwicht voor de nieuwe iPod Photo. Je hebt verschillende versies van dat apparaat, maar waarom zou je voor de mini-4Gb versie gaan als je tenslotte voor een paar Confused euro meer ook de 60Gb versie kunt kopen. Jawel mijnheer, er kunnen maar liefst 15.000 songs op gezet worden. Om nog maar te zwijgen over de vele foto’s. Te laat: ik was verliefd. Ik MOEST hem hebben. Met van die hele leuke kleine speakers, waardoor hij nu ook als stereo dienst kan doen in mijn Engelse flatje. En als klok, en als wekkerradio, en als agenda, en als memorecorder. Kortom: zijn geld volledig waard (maak ik mezelf wijs). Ok, je kunt er tegenwoordig ook een complete computer voor kopen, maar die neem je natuurlijk niet mee in het vliegtuig, en vooral: die ziet er niet zo cool uit (of hoor ik er helemaal bij als ik vet gaaf zeg). En in de lucht kun je echt niet zonder een iPod hoor. 55 minuten zonder muziek, ik moet er niet aan denken Cry .

Maar ja, nu heb ik wel een klein probleem natuurlijk. Of eigenlijk: een heel groot probleem. Want ik heb even snel uitgerekend dat ik voor 15.000 nummers toch wel zo’n 1.000 CD’s nodig heb. En mijn totale verzameling bestaat uit hooguit een 100 CD’s. Kortom: HELP!!!! Collega’s die dit lezen, vrienden, buren, of wie dan ook: ik moet muziek hebben. Legaal natuurlijk, het idee alleen al Wink Maar vooral: veel, en goed (als het even kan). Wie suggesties heeft voor “must have CD’s” kan even een reactie sturen via de reaktiepagina natuurlijk. MUZIEK GEZOCHT!!!. En o ja, de huidige inhoud van mijn iPod staat ook online: iPod catalog

Coffee uit Amsterdam

Meest besproken onderwerp in het buitenland is: “waar kom je vandaan”. Dat kan zijn in een restaurant, als je uitleg vraagt bij een zeer bekend lokaal gerecht, of in de supermarkt waar ze je een klantenkaart aan willen smeren en je zegt dat je die niet nodig hebt, of aan de telefoon als je moet zeggen dat je iets niet begrijpt. Kortom: vaak!Met het antwoord “Hoofddorp” kom ik binnen ons bedrijf nog wel weg. Aha, “hoefdorf” zeggen onze Engelse of Amerikaanse collega’s dan. Headvillage, probeer ik dan nog, maar na tien jaar zendingswerk is het voor de meesten nog steeds Hoefdorf. Maar men weet in elk geval waar het ligt, al was het alleen maar omdat ze graag een keertje komen om ook eens in Amsterdam te kunnen kijken.

Buiten ons bedrijf waag ik me er niet aan om te zeggen dat ik uit Hoofddorp kom. Ook mijn woonplaats en zelfs mijn geboorteplaats Rotterdam vertrouw ik niet helemaal als internationaal bekende plaatsen. Dus voor het gemak zeg ik dan maar dat ik uit Amsterdam kom (een verschrikkelijk moeilijk besluit voor een Rotterdammer, dat geef ik toe).

Maar het moet gezegd worden: Amsterdam doet het goed in het buitenland. Ok, in Amerika denken velen dat het de hoofdstad van Denemarken is, maar toch kent iedereen Amsterdam. En natuurlijk begint ook iedereen dan over de kenmerkende producten waar ons land zo bekend van is. De oudere generatie denkt nu natuurlijk: klompen, molens en kaas. Maar ik moet constateren dat Nederland vooral bekend is door de koffie. Of liever gezegd: de coffeeshop! Cool

Alleen handbagage

Zo’n woensdagavond vlucht naar huis is een echte zakenvlucht. Of eigenlijk gaat het over de middag vlucht, want die is veel drukker dan de avond vlucht. Veel mannen in grijze pakken, hier en daar een mantelpakje, en ook nog een paar mensen die “gewoon” op reis zijn. De zakenvlucht kan echter het best gedefinieerd worden door het spel “hoe neem ik zoveel mogelijk mee op reis, en mag ik het toch nog handbagage noemen”.

Want de zakelijke reiziger is natuurlijk maar met 1 ding bezig: tijdbesparen! Hij komt vlak voor het sluiten van het inchecken aan. Aan de balie wordt er gewoon getelefoneerd, het KLM-personeel kan tenslotte ook zelf wel het paspoort lezen. Er vinden de eerste onderhandelingen plaats over de handbagage: “nee, ik heb alleen handbagage. Ja hoor, in die tas zit mijn laptop. En die andere tas daar zitten documenten in. Ja hoor, volgens de internationale IATA normen passen die nog precies binnen de definitie handbagage. Ok, de tas staat een beetje bol, maar dat komt door mijn vuile sokken.”

Goed, het eerste gevecht is gewonnen. Snel door naar de vertrekhal. Halve pint bier kopen. Wel met een goldcard betalen natuurlijk, contant is zo ouderwets Razz . En dan gauw de laptop open, want je weet maar nooit wie er het afgelopen uur nog een emailtje heeft gestuurd. En snel weer bellen, het liefst cirkeltjes wandelend door de vertrekhal. Bewonderend nagekeken door de overige passagiers.

Dan wordt het sein “boarden” gegegeven. De ervaren reiziger weet dat dit alleen voor de luchthaven statistieken is, zodat de vlucht als “op tijd” in de boeken komt. In werkelijkheid duurt het nog een minuut of tien voordat de rij werkelijk in beweging komt. Dan breekt nog wel een spannend moment aan, want ook bij het instappen kan de bagage nog naar het ruim verwezen worden. Hangt volledig af van het personeel, dus dit blijft gokken.

Maar meestal mag er doorgelopen worden en vindt het laatste gevecht om de bagage ruimte in het vliegtuig plaats. Met 10 stoelen moeten er twee bagagebakken gedeeld worden. Heel wat souvenirs moeten hierbij beschadigd geraakt zijn, want nu pas blijkt dat de koffer door alle documenten en vuile sokken de afgesproken maten enigzins heeft overschreden. Duwen, schuiven, klaar. Jammer voor de andere passagiers, maar deze handbagage zit op zijn plek.

Het zijn trouwens niet alleen de zakenreizigers met extreme handbagage. Ook touristen komen soms met tassen vol tax-free goederen, of extra grote rugzakken, of gewoon een paar plastic tassen met supermarkt spullen, want die speiale soep kan je thuis toch mooi niet krijgen.

En waarom allemaal? Om 3 minuten tijd te besparen waarschijnlijk. Want zo lang duurt het normaal gesproken op Schiphol voordat je koffer op de bagage band aan komt. En met een beetje geluk komt hij ook echt, het is me in al die reizen nog maar 1 keer gebeurd dat ik na een half uur wachten nog steeds mijn koffer niet zag. Maar ach, ik ben kennelijk geen zakenreiziger, want ik vind het allemaal best. Inhalen op de roltrap, veel handbagage, rennen naar de douane, het is aan mij niet besteed. Ik gooi alles in een koffer en loop daarmee kwasi nonchalant door de douane. In de hoop dat ze hem niet open willen maken en schrikken van die ongeorganiseerde berg vuile sokken. Daarover volgende keer meer (over die douane bedoel ik Confused ).

Hole in one

Een van de weinige dingen waar Engelsen en Amerikanen elkaar volledig in kunnen vinden is golf. Elk weekend en bij voorkeur elke avond wordt er golf gespeeld.. Maakt mij allemaal niets uit, ware het niet dat daar dan de volgende dag tijdens de lunchpauze uitgebreid over gepraat wordt. En normaal gesproken kan ik me nog een beetje verstaanbaar maken, maar als Engelsen, Schotten, Welshmen en Amerikanen aan de golf-variant van visserslatijn beginnen, dan concentreer ik me maar op mijn curry.

Vandaag was het weer zover. Golf is zo ongeveer nog de enige sport die de BBC zich kan veroorloven, en dat zullen we weten ook. Op zaterdag en zondag zo’n 20 uur live golf. Mocht je geen slaap hebben, dan krijg je dat toch wel van kijken naar golf. Nogmaals, ik heb er niks mee. O ja, midget-golf (dwergen golf?) vond ik altijd wel aardig. Als ik tenminste kon winnen. Want verliezen is nooit mijn beste karakter eigenschap geweest. Maar 18 holes lopen op een glad geschoren grasveld heb ik nooit durven proberen. Voor je het weet sla ik zo’ club (zo noemen ze zo’n stok, is me geleerd) aan stukken. John McEnroe was altijd mijn grote held, dat mag duidelijk zijn. Maar goed, de een houdt van golf, de ander van voetbal (om naar te kijken, bedoel ik).

Kortom: golf, golf en golf was het onderwerp. Hey Rob, what’s your handicap, was de eerste vraag. Nou kan ik er wel een paar verzinnen, maar dat bleken ze niet te bedoelen. Toen ik vertelde dat ik nog nooit golf gespeeld had, keken ze me aan alsof ik van een andere planeet kwam (is ook zo: Nederland). De rest van de lunch werd ik dan ook geheel genegeerd en werd er lyrisch gesproken over birdies, green, ruff (dat zal je wel anders schrijven, maar dat moet ik nog opzoeken in het handboek Golf voor Dummies), en weet ik al wat niet meer.

Wil ik er de volgende keer dus een beetje bij horen, dan moet ik golf leren spelen. De grote vraag is: hoe leer ik dat in dit land, zonder dat al die Engelsen me schaterend na staan te kijken. Ik ben maar vast begonnen met het aanschaffen van een golf game voor op de PC. Maar of het “putten” met een laptop nou helemaal gelijk is aan het spelen op de baan, weet ik nog niet zeker. In elk geval kan ik wat termen leren. Want bij iron 7 denk ik nu nog aan een strijkijzer, maar ook dat schijnt iets heel anders te zijn.

Geen commentaar

The day after

Dat viel nog heel erg mee, die verjaardag in het buitenland. Een stuk of 7 collega’s hadden besloten om naar Cheltenham te komen. Ok, ze zeiden dat het was om te werken, maar diep van binnen beseften ze natuurlijk ook wel dat ze speciaal voor mijn verjaardag waren gekomen Razz .

Vanaf ‘s ochtends kwamen er verschillende digitale kaarten binnen, SMS’jes, emailtjes en zelfs gewoon ouderwetse telefoontjes. En het is dat anderen hier mee kunnen lezen, want anders had ik toch kunnen verklappen dat ik er wel emotioneel van werd toen ik om 7 uur ‘s ochtends door het HR-duo werd toegezongen. Erg mooi.

Trakteren doe je hier op doughnuts (zo heet een donut). Lekker calorie-arm, en met die aardbeien jam in het midden ongetwijfeld nog gezond ook. Van mijn tijdelijke afdelings collega’s kreeg ik een doos chocola. Maar dan wel diabetes chocola. Ik weet niet of dat een hint was, of dat ik gewoon een keertje in een openhartige bui heb verteld dat mijn suiker wat aan de hoge kant is (jaja, die Engelse understatements heb ik al lekker door hoor). Ze smaakten in elk geval heerlijk, tenminste die twee die ik zelf nog heb geproefd, nadat een collega als een soort chocolade Garfield door dat doosje was heen gegaan.

‘s Avonds zijn we met zijn allen naar de kerk geweest. Niet omdat je op je 46e verjaardag nou direct een kaarsje moet branden, maar gewoon omdat daar een Italiaans restaurant was gevestigd. Acht Nederlanders plus 1 Engelsman aan tafel, dus de voertaal (toepasselijk in een restaurant) was…… Engels. Althans, we vinden het zelf Engels. En de meeste Engelsen doen nog net of ze ons verstaan ook. Omgekeerd doe ik ook net alsof, als ik een Schot hoor praten met iemand uit Wales. Heerlijk gegeten trouwens. Een gezellige afsluiting van een verjaardag. En vandaag gewoon weer op dieet Oops! .

Eenzame kerst….

Er horen wel 46 kaarsjes op hoor Smile

Soccer Saturday

Deze zaterdag stond in het teken van voetbal: de pub hier in de straat had een groot spandoek opgehangen met de mededeling dat de wedstrijd Engeland-Wales live uitgezonden zou worden. Dat leek me wel een leuke aanleiding om eens te gaan kijken. En aangezien hier alles in de middag wordt gespeeld, is het wel een leuke onderbreking van de dag. Pilsje erbij, allemaal Engelsen om je heen die in een goede stemming waren (het resultaat was 2-0), dus de dag kon niet kapot.

De avond was heel wat anders. Nederland werd hier niet uitgezonden, dus dan maar op internet naar de verslagen op radio 1 luisteren (ik was al bang dat het alleen op Noordzee te beluisteren zou zijn dankzij John de Mol). En dat maakt me natuurlijk niet echt blij. Ook het spel niet trouwens.

Mijn bijgeloof dat wedstrijden nooit goed zijn als ze door een commerciele zender worden uitgezonden, was ook al niet goed voor het zelfvertrouwen. En dan nog wel op een kinderzender als Nickelodeon. Tijdens de wedstrijd nog wel een trots SMSje van daddy dat het toch maar Feyenoorder Dirk Kuijt was die had gescoord. Maar dat bleek niet genoeg: 2-2. Ach, Nederlandse teams hebben altijd de druk van de laatste wedstrijden nodig, dus er kan nog van alles gebeuren. Er zullen aan het eind toch wel playoffs zijn mag ik hopen?

WordPress Theme Design