ss Rotterdam

Opnieuw komt een schip van de Holland America Line (HAL) naar Rotterdam. Maar deze keer voor een permanent verblijf. De ss Rotterdam is onderweg op haar laatste reis, om als hotel-, conferentie- en tourisme schip dienst te gaan doen. Voorlopige ligplaats wordt Katendrecht, in de Maashaven. Het is voor 175 miljoen euro’s opgeknapt in o.a. Polen, Spanje en Duitsland. Het wordt sinds zaterdag getrokken door drie sleepboten van Wilhelmshafen naar Rotterdam, waar het maandag rond 4 uur bij Hoek van Holland wordt verwacht. Alleen op deze foto ziet het er al eel mooier uit dan de moderne Eurodam. Toch maar even kijken morgen

Update:
Beelden vanuit Hoek van Holland, waar de ss Rotterdam onder grote belangstelling de haven binnen kwam:

Eurodam in Rotterdam

De Eurodam is het nieuwste schip van de Holland America Line (HAL). Niet erg Hollands trouwens, want het is in Amerikaanse handen en het hoofdkantoor is gevestigd in Seattle. Maar toch geeft het ons allemaal een Nederlands gevoel, en dan al helemaal een Rotterdams gevoel.

Het nieuwste schip is de Eurodam, een cruiseschip met 11 passagiers dekken, een lengte van 285 meter en de maximaal 2104 passagiers kunnen beschikken over een legertje van 929 bemanningsleden. Hoewel geregistreerd in thuishaven Rotterdam, zullen de meeste reizen rond Scandinavie plaats vinden, of transatlantische tochten.

Op 29 juni kwam het schip op zijn eerste officiele reis naar Rotterdam, waar het op 1 juli gedoopt zal worden door Konging Beatrix. Op de intocht op zondagochtend om 9 uur (vroeg) waren heel wat mensen afgekomen. Zelf heb ik gekeken op de kop van de Sluisjesdijk, waar het schil in de Waalhaven 180 graden moest draaien om daarna achteruit naar de cruiseterminal bij Hotel New York gesleept te worden. Prachtig geluid als het schip steeds drie keer blaast ten teken van welkom. De meeste mensen zwaaien naar het schip, hoewel er behalve de pers vrijwel niemand aan boord zit.

‘s Middags al werd er een eerste korte Noordzee cruise gemaakt. Bovenstaande filmpje heb ik gemaakt in Hoek van Holland. De Eurodam wordt begeleid door de loodsboot. Lekker zonnetje maar een stormachtige wind. Sorry dat het een beetje trilt en ruist . Maar de sfeer is er. Hollands glorie? Of word ik nou sentimenteel?

Safety first

Zo, het zit er weer op. Afgelopen weekend terug vanuit Chicago naar het veilige (?) Amsterdam. Met de verhoogde alarm fase na de arrestaties in Engeland vorige week had ik het idee dat de controle op het O’Hare vliegveld nog wel scherper kon zijn dan voorheen. En omdat ik toch op zaterdag zou vliegen en niet veel anders kon doen die dag, was ik ruim vantevoren bij de KLM balie.

Van verscherpte controle helemaal niets gemerkt. Ok, er werd zo nu en dan omgeroepen dat code oranje van kracht was (code orange klinkt trouwens net iets ernstiger). En er hing een briefje bij de balie dat we geen drank mee mochten nemen. Maar verder helemaal niets. Geen spannende mensen met getrokken pistolen, geen tanks rond terminal 5, niets. Zelfs de mensen waar je je koffer af moet geven voor inspectie waren op dezelfde manier professioneel chagerijnig als altijd. Ongelofelijk hoe die mensen toch geselecteerd worden. Zelfs geen glimlach kan eraf. Net als bij binnenkomst in Amerika: alsof je je er voor moet schamen dat je het land binnen wilt. Dat hebben onze Nederlandse paspoort klerken trouwens perfect gekopieerd. Een enkeling zegt nog wel eens vriendelijk “welkom thuis mijnheer”, maar dat zal dan wel een stagaire zijn want de rest doet alsof ze door je heen kunnen kijken.

Bij thuiskomst zat er trouwens wel een sympathiek kaartje in de koffer. Dat ze mij hadden geselecteerd (hoera, eindelijk prijs) en dat de boel dus een beetje door de war zou liggen. Nou is dat bij mij op de terugreis toch altijd al zo, dus dat kaartje was niet nodig. Ben wel benieuwd wat ze nou vinden van zo’n koffer. Lekker al dat vuile ondergoed. En een aangebroken zak kaas zoutjes (zonde om weg te gooien, die fraaie oranje snoepjes). Ze zullen ook wel trots zijn als ze constateren dat ik de Amerikaanse economie weer heb gestimuleerd met wat artikelen uit de Big and Tall shop (nee, zo tall ben ik eigenlijk niet). Maar ze hadden het redelijk netjes ingepakt. En alles zat er nog in ook. Ach, met zo’n baan hoef je eigenlijk ook niet vrolijk te kijken. Volgende keer zal ik er een kaartje in stoppen voor de controleur. Gewoon voor de gezelligheid .

Alarm in de lucht

Ik trek het aan: alarm in de lucht. Zou ik eigenlijk gisteren van Birmingham naar Amsterdam vliegen, had ik op het laatste nippertje de vlucht terug verzet naar donderdag. Gaf me wat meer tijd voor vergaderingen op woensdag. En lekker rustig donderdagochtend terug. Buiten de spits naar het vliegveld, rond de lunch op kantoor in Nederland. Goed geregeld.

Totdat je ‘sochtends in het hotel de TV aan zet en de BBC 30 procent van het scherm vult met “BREAKING NEWS”, Bijna 20 mensen gearresteerd die van plan waren aanslagen te plegen op vliegtuigen, in de lucht. Als ze onderweg zouden zijn van Engeland naar de Verenigde Staten. Met vloeistoffen. Heel veel verslagen komen voorbij, terwijl ik vanuit de douche probeer nog wat te zien: geen handbagage meer, verwacht uren vertraging, niet alle verdachten gearresteerd, iedereen met de hand gefouilleerd. Kortom: ik was meteen wakker. Bedacht hoe ik een jaar geleden ook op de dag van de metro-aanslagen op een Engels vliegveld stond. En hoe iedereen rustig bleef.

Nou heb ik daar geen enkel probleem mee. Ik leef volgens het principe: het zal wel, als ze mij moeten hebben vinden ze me toch wel. En de kans om getroffen te worden is net zo groot als het winnen van een prijs, en bij mij heeft nog nooit een Gaston gestaan, zelfs niet met een prijs van 100 euro. Dus ik zit wel goed. Als de piloot instapt zonder zweet onder zijn oksels, wie ben ik dan om me zorgen te maken. Dus op naar het vliegveld. En nog een paar telefoontjes gehad, zo van “weet je dat”. Ja, dat wist ik dus, Wel opvallend dat je in zo’n geval nooit een telefoontje krijgt van het business reisbureau waar je wekelijks voor veel administratie kosten een ticket koopt. Waarom bij hen? Omdat ze zoveel service verlenen. Maar bellen of mailen als je misschien in de lucht ontploft hoort niet bij die service kennelijk.

Rustig, rustig, je zou kalm blijven. Voor de zekerheid drie uur te vroeg op Birmingham Airport. De weg er naartoe was afgezet. Kogelvrije vesten, een snelle blik in de auto, ik mocht door. Nee, niet naar de terminal, die was afgesloten. Stukje lopen dus maar. Aan de balie was het nog rustig. Van een spiekbriefje werd voorgelezen wat er niet mee mocht. Eigenlijk niets dus. Mijn insuline en mijn paspoort, dat was het eigenlijk. Computer, GSM, iPod, alles moest in het ruim. Bij een winkeltje maar snel even een paar slotjes gekocht, misschien helpt het. En een tijdschrift, want het kon wel eens lang wachten worden. Tas ingepakt in KLM plastic verdween zielig op de lopende band. Daar sta je met je paspoort.

Op naar de security. Tijdschrijft mag niet mijnheer. Ik sputterde nog dat het alleen maar een tijdschrift was. “If you start a discussion, I have to arrest you sir”. Dan ben ik snel overtuigd: weg met dat tijdschrift. Engelse humor was er even niet vanochtend. En daar zit je dan in de business lounge. TV aan met uren breaking news. Helemaal niets wat je kan doen. Niet even bellen naar huis (nou had ik toch al niet het idee om paps en mams even gezellig te vertellen dat ik een dag vertraging had en daardoor midden in het alarm zat. Geen goed idee, een telefoontje na het landen leek me veel beter). Ook geen email lezen of beantwoorden. Helemaal niets. Wel krijg je een vreemd gevoel dat je midden in het wereld nieuws zit. Live.

Met wat vertraging vertrokken we toch naar Amsterdam. Als laatste vlucht, de rest werd door de KLM gecancelled. En met dus alleen dat paspoort. Helemaal lege bagagebakken. En zelfs de stewardessen die alleen een paspoort bij zich hadden. De rest mocht niet mee. Wel snel instappen op deze manier. En gelukkig kwam op Schiphol mijn computer weer gewoon tevoorschijn op de lopende band. Wat kan het leven mooi zijn. En veilig. Zaterdag alweer de volgende vlucht, nu naar Chicago. Vooral ouders zijn daar niet blij mee. Wordt toch ambtenaar, was het commentaar toen ik belde dat ik veilig geland was. Pfff, het idee al.

Foutje bedankt

Woodward fabriek? Of ik dan soms niet mijnheer Woodward uit Amsterdam was? Nee dus, ik moest naar Woodward, maar de naam is helaas niet Woodward. Wel gieren van de lach, ik dan, want die chauffeur vond het allemaal niet zo lollig. Snel terug naar het vliegveld, en ja hoor, daar stond nog een chauffeur, nu met een bordje de Winter. Wat is de kans dat zoiets gebeurt? Toch ook maar mee doen aan de loterij dit jaar

Veiligheid in de lucht?

Waarschijnlijk is een vliegtuig tegenwoordig de veiligste plek op aarde. Controle vooraf, paspoortcontrole en nog eens controle aan de gate. Het kan niet op. Schoenzolen, je broekriem, je computertas, alles wordt onder de apparatuur door gehaald. En bewakers kijken je ernstig aan. Het maken van een grapje durf ik al jaren niet meer, bang om alsnog geweigerd te worden. Met de reiskleding hou ik er ook speciaal rekening mee: geen grote gespen, geen geld of mobieltjes in de zak. Want sommigen vinden het een feest om gefouilleerd te worden, maar ik hoor daar niet bij .

Helaas wordt de controle aan de gate uitgevoerd door een bewakingsbedrijf. Ongetwijfeld aardige mannen en vrouwen, maar het is toch niet direct het beroep waar je vrijwillig voor kiest denk ik? Vandaag stond ik ook weer in de rij aan de gate. Computer uit de tas en ik werd van alle kanten bekeken alsof ik een terrorist was. Maar gelukkig, ik mocht doorlopen. En zelf help je tegenwoordig ook een handje, want onwillekeurig kijk je om je heen waar zich terroristen bevinden. Niet gehinderd door enige vorm van discriminatie pik je ze er als vanzelf uit.

En ja hoor, gevonden. Een vrouw van Aziatische afkomst, lange jurk, grote handtas. Dat moest wel foute boel zijn. Gelukkig dacht de bewaking er ook zo over. En de handtas werd binnenstebuiten gekeerd. En wat kwam er uit? Een stoomstrijkijzer en een kurkentrekker. Als dat geen gevaarlijke wapens zijn. Ik heb tenslotte mijn nagelvijltje wel eens in moeten leveren. Dus deze moordwapens zouden toch wel helemaal in beslag genomen worden? Het RTL journaal was ongetwijfeld al onderweg. Maar nee hoor, niets van dat alles. De groep bewakers keek met zijn allen vrolijk naar de kurkentrekker, lachte vriendelijk en wenste de mevrouw een goede reis.

Heb ik toch de hele weg op zitten letten of die handtas wel dicht bleef. Die wereld van tegenwoordig…..

Vliegen als een vogel

Vandaag een speciale vlucht gemaakt: de 40e keer in 2005, en dat betekent dan toch dat je echt bij de belangrijke mensen hoort: de Gold card. Ok, juist per dit weekend heeft de KLM het ouderwetse Flying Dutchman vervangen door Fly Blue en mag iedereen zich na 30 vluchten al goudkaartje noemen, maar ik zou er in elk geval nog trots op kunnen zijn dat ik het op de ouderwetse manier heb gehaald.

Inderdaad, waarom zou je trots zijn, gewoon elke week een retourtje en je komt er vanzelf. En ik zou niet weten wanneer ik een dergelijke kaart ga gebruiken. Maar zo gauw als hij binnen komt met de post hang ik hem natuurlijk wel aan mijn tas. Maar de lounge op Schiphol zal ik toch echt nooit zien en die op Birmingham is in de vorm van een kleine vissekom ook niet echt anntrekkelijk. Dan ga ik toch liever zelf een pint of lager kopen in de airport pub, dan een gratis flesje Heineken in de lounge.

Op deze vrijdag was de maandafsluiting zo voorspoedig verlopen, dat ik toch op het laatste nippertje nog kon besluiten om de 3 uur vlucht te nemen ipv de 5 uur vlucht. Dat moet een moment van helderziendheid zijn geweest. Ok, we werden onderweg geconfronteerd met slecht weer. Wat turbulentie, en vlak voor Schiphol een echte blikseminslag in het vliegtuig. Niets bijzonders, de bliksemafleider deed zijn werk. Maar het mooie was om ‘s avonds toch nog even te kijken of mijn oorspronkelijke vlucht nog last had van het slechte weer. En inderdaad, dat was zo: die vlucht kwam pas tegen middernacht op Schiphol aan. Het zal wel aan mijn goldcard gelegen hebben .

Op internet nog wel een plaatje gevonden van een blikseminslag. Dat moet er dus ongeveer zo uitgezien hebben:

Samen de lucht in, gezellig

Vandaag dus de eerste officiële testvlucht van de Airbus A380. Niks bijzonders natuurlijk, weer eens een ander type vliegtiug. Maar het gaat wel om een bijzonder exemplaar. Met dit toestel kunnen maximaal 850 passagiers vervoerd worden. ACHTHONDERDVIJFTIG! Ok, het is de grootste versie, want er worden ook exemplaren geleverd met minder stoelen, maar dan met een on board casino, of bars, of andere vormen van entertainment.

Klinkt indrukwekkend allemaal. Maar ik moet het toch eerst nog zien gebeuren allemaal. Hoe lang gaat het inchecken wel niet duren? En aangezien de huidige grootste wachtkamer op Schiphol zo’n 50 stoelen heeft, zullen er toch 800 mensen op de gang moeten wachten. En als iedere passagier nou eens twee koffers mee neemt, hoe zoek je je eigen stukje dan op de lopende band met 1700 dezelfde Samsonite koffers? De hoeveelheid drank en eten uitdelen zal ook geen kleinigheid zijn voor de ongeveer 30 stewardessen die je op zo’n vlucht nodig hebt. Je moet er niet aan denken dat de KLM bij een vertraging even snel een reserve bemanning op moet roepen.

Nou ja, allemaal doemdenken natuurlijk. Het zal nog wel even duren voordat ik in zo’n toestel zal vliegen. De langdingsbaan van Birmingham lijkt me net niet lang genoeg….

Vliegveld-oorlog

 De afgelopen dagen stonden in het teken van “de sneeuw op Schiphol”, en vooral de vertragingen die dat tot gevolg had. Aangezien ik een ticket had voor de vlucht op vrijdagmiddag (15 uur), was ik toch ook een beetje bang voor vertraging, of nog erger: het overnachten op het vliegveld. Dus ‘s ochtends al op teletekst kijken naar de weersverwachtingen en de ontwikkelingen op Schiphol. Zag er redelijk uit. Ok, de eerste en de derde vlucht naar Birmingham kwamen te vervallen, maar de rest ging wel door en nog redelijk op tijd ook. Alleen pagina 703 gaf aan dat er in de middag en avond 10 cm sneeuw werd verwacht. Nou ja, ik zou voor die tijd toch al in Nederland zijn.

Aangekomen op het vliegveld zag het er nog stteds goed uit (inderdaad, ik ben de spanning aan het opbouwen). De binnenkomende vlucht zou een uurtje vertraging hebben, maar de KL1428 zou 3 kwartier te laat toch gewoon vertrekken. Dus we gingen er eens goed voor zitten. Tijd voor een whoppertje, maar dan kon ik weg. Helaas, om 15.40 zaten we nog steeds te wachten, het inchecken was nog niet begonnen. Paniek maakte zich langzaam meester van de wachtenden. Het zou toch niet…….

En ja hoor, daar kwam het omroep bericht. De vlucht naar Amsterdam was gecancelled. Alle passagiers werden verzocht terug te gaan naar de incheck balie om over te boeken. Dat ik op mijn leeftijd nog zo hard kan lopen. Van de 100 wachtenden was ik toch mooi als 5e op de plaats waar we volgens aanwijzingen moesten zijn. KLM-kaarthouders in de ene rij, anderen in de tweede rij. En het is ongelofelijk wat er dan gebeurt. Schreeuwen, schelden, personeel uitmaken voor alles wat slecht is, voordringen, duwen en vooral nog eens schreeuwen.

“Ik sta hier al vanaf 8 uur”, “ik sta hier al sinds gisteren”. En iemand met wie ik in de bus naar het vliegveld zat gooide de joker er in en loog: “ik zit hier al vanaf woensdag”. Toen dat geen indruk maakte gooide deze nette Engelsman er nog een schepje bovenop: “en mijn medicijnen zijn op”. Kijk, dat hielp, hij werd uit de rij gehaald en kreeg gelijk een stoel op de volgende vlucht. Wat de anderen nog kwaaier maakte. We zullen het maar Engelse inventiviteit noemen. Ik had natuurlijk met mijn diabetes paspoort kunnen zwaaien, maar ja, waar laat ik zo snel die week voorraad medicijnen uit mijn handbagage…….

Als eerlijke silver-elite passagier stond ik in de rij met andere “ik reis teveel maar daar heb ik toch maar mooi zo’n kaart mee verdiend” reizigers. Totdat een andere vriendelijke medewerkster kwam vertellen dat deze balie alleen bedoeld was voor goud en platina kaarten, en dat alle andere armoezaaiers naar de gewone balie moesten. Ik geef het toe, toen heb ik een paar keer de Heer aangeroepen. Want ipv bijna vooraan, stond ik toen ineens vrijwel achteraan. Ok, het personeel kwam zeggen dat ik dan toch best gewoon vooraan in de rij mocht gaan staan, maar aangezien de 100 andere geizchten al behoorlijk rood waren geworden en de zweetplekken ernstige vormen gingen aannemen onder armen en op ruggen, bedankte ik maar voor de eer.

Geheel relaxed nam ik mijn plaats in in de nieuwe rij. Tja, Schiphol had de computer geblokkeerd, dus van inchecken kon even geen sprake meer zijn. En daarna ging het langzaam richting desk. Helaas, de eerstvolgende vlucht was vol, maar er waren nog plaatsen op de vlucht van half acht. Elke 5 minuten kon er iemand geboekt worden. Enkele Nederlanders hadden een spel bedacht om de wachttijd wat te verkorten: we gaan in het Nederlands schelden op het Engelse personeel. Die vriendelijk lachten omdat ze geen idee hadden wat er gezegd werd. Kennelijk komen er bij sommigen toch hele nieuwe emoties los. Zelf heb ik me maar getroost met de gedachte dat ik bij een noodgeval gewoon in een uurtje weer in mijn Cheltenham huisje kon zitten.

Na ontvangst van mijn nieuwe ticket gingen we weer de volgende fase in. Nee beste lezer, u denkt natuurlijk dat je dan een maaltijd en wat te drinken krijgt van de KLM. Niets van dat alles. Een harde bank, that’s it. Compensatie hebben ze nog nooit van gehoord. Geen pilsje, niks. Alleen wachten. En nog maar een whoppertje. En weer wachten. Ipv half acht werd het acht uur, en half negen, maar toen mochten we al aan boord. Ok, nog niet om te vertrekken, maar men wilde de mensen graag kwijt uit de vertrekhal. Dus toen nog een 45 minuten zitten in het vliegtijd. Maar toen mochten we dan weg. hoera, gelukt!

En het moet gezegd: het personeel in het vliegtuig was zeer vriendelijk. Ipv alleen water en brood, mochten we kiezen wat we wilden. Jawel, zomaar cola, of bier, of sterke drank. En dat nog twee keer ook. En dat terwijl ze ook van huis waren gehaald om deze extra vlucht uit te voeren op vrijdagavond. Kijk, lotsverbondenheid, dat doet het hem. Hulde.

Uiteindelijk om half twaalf op Schiphol, zeven uur later dan gedacht. En net op tijd om mijn auto op te halen. Weer een ervaring rijker. Nou ging het vandaag om een kleine luchthaven crisis, ik ben benieuwd hoe mensen reageren bij een echte crisis in hun leven. Ik ben er niet gerust op…….

Privium

Op een avond wel eens terug gekeerd op Schiphol? Soms kun je zo doorlopen, maar vaak staat er een enorm lange rij voor de paspoort controle. En omdat het vooral op de thuisreis een ellende is om zo lang te moeten wachten, toch maar eens een Privium kaart gekocht (ik geef het toe, ik ben nu ook een business balletje). Maar voor honderd euro per jaar ben je de baas over je eigen grens controle. Pasje erin, oog voor de scanner houden en voila, de deur naar het buitenland zwaait open. Kikken hoor. En al die “gewone” reizigers maar kijken.Als de iris scan buiten werking is, is het eerst even een teleurstelling: de moderne techniek faalt. Maar dan zwaait het andere poortje open en krijg je voorrang boven alle andere reizigers. Ok, je maakt er geen vrienden mee, maar het scheelt toch kostbare minuten op weg naar huis

Tot ik vandaag ineens in de Volkskrant lees dat er fraude mogelijk is met die kaart. Je bent inderdaad makkelijk door de controle, maar dat is met je paspoort toch ook? Wat is het verschil? En tot overmaat van ramp hoorde ik iemand vertellen dat de maffia vingers afhakt om met een valse vingerafdruk illegaal het land binnen te kunnen. En dat ze nu dus best eens op jacht zouden kunnen gaan naar gescande ogen. Afgunst? Jaloezie? Of maandag toch maar weer met met mijn paspoort in de rij? Of gewoon gevaarlijk leven en trots die kaart blijven gebruiken. Hmmmm, moeilijke beslissing.