Category: Prive

En weer een jaar……

Ach ja, de jaren gaan nu echt tellen hoor. Ik weet dat veel mensen denken dat ik nog een jonge vent ben, maar sinds vandaag ben ik toch echt alweer een halve eeuw plus twee. Statistisch over de helft. Maar zo jong als je je voelt. En meer van die dingen Cake . Gisteren alvast twee briefkaarten in de bus met felicitaties van familie. En verder vandaag heel veel felicitaties via de moderne media, mijn leven is voor een groot deel 2.0. Twitter, email, SMS, Whatsapp, Facebook, PingChat, Hyves, heel gedoe om het allemaal bij te houden Party Bedankt allemaal, het voelt goed. Opvallend hoeveel bedrijven tegenwoordig ook

Medisch geheim?

Ik maak er meestal geen geheim van (waarom ook): ik heb diabetes. Daar valt heel goed mee te leven, het is vooral een kwestie van discipline (mijn grootste probleem) en medicijnen gebruiken. Elk kwartaal bezoekjes aan internist en verpleegkundige, en 1x per jaar een controle door de oogarts. Bloedprikken is een vast ritueel, maar ook daar heb ik geen probleem mee hoor, ik kan er gewoon naar kijken Razz

Op recept van de internist mag ik ook elk kwartaal medicijnen halen, pillen, maar ook zeer beperkt

Dag huis, dag lieve oude woning

Vandaag is het zover. Om 10 uur zitten mijn ouders bij de notaris om hun woning te verkopen. Een hele opluchting, dat het in deze moeilijke

Joepie, een halve eeuw

Ja hoor, het is gelukt. 12 oktober 2008 middernacht, ik heb de magische grens van 50 jaren overschreden. Zittend in een stil hutje op de donkere heide, want dat de helft voorbij is dringt nu toch wel duidelijk door. En het gezegde “je bent zo oud als je je voelt” betekent ook alleen maar dat ik me nog ouder voel Smile .

Tot zover het drama hoor, geen paniek. Ok, de haren zijn al jaren grijs en de laatste maanden worden de inhammen links en rechts op het voorhoofd ook alleen maar groter. Maar toch voel ik me nog helemaal geen halve eeuw. Bij McDonalds hoeven ze geen meneer tegen me te zeggen. En zo oud als op de meeste abraham kaarten die ik gekregen heb zie ik er ook nog niet uit als ik in de spiegel kijk.

Kortom: we leven gewoon door, op naar de honderd. En als ik jullie tegen kom drinken we gewoon een borrel in plaats van appelsap hoor

PZN: parkieten zonder naam

Vele jaren heb ik huisdieren gehad. Zestien jaar twee katten, moeder en zoon. Ook vroeger (opa vertelt) hadden we altijd huisdieren. Van cavia tot kameleon, van hond tot kat, van vis tot vogel.

Nadat mijn twee katten van ouderdom naar de kattenhemel waren vertrokken, heb ik al enige jaren geen huisdieren meer genomen. Natuurlijk miste ik het wel, ik geef het toe: ik zat vaak tegen ze te praten. En had nog het idee dat ze terug konden praten ook.

Tenminste: als ze niet bezig waren met sloopwerken. Behang, bankstel of tafelpoten, ze vonden het allemaal geweldig. Als ik maar zorgde voor een schone kattenbak en vers voer, heel veel vers voer. Al was chips of een borrelnootje ook geliefd.

Maar het bleef knagen. Na jaren “dierloos” geweest te zijn, ben ik vaak van plan geweest weer katten te nemen. Zeker bij een TV reclame met kittens, had ik het telefoonnummer van het dierenasiel al bij de hand. Maar ja, vaak op reis, gebonden, dus toch maar niet. Dan maar praten tegen de planten……

Tot vorige week. Toen ben ik gezwicht. Geen honden, geen katten, maar terug naar het begin: ik heb twee nieuwe kindertjes in de vorm van parkieten. Vrouwtje en mannetje, dus wie weet worden het er meer Wink. Ze zijn nog niet tam, maar beginnen al uit de hand te eten. En als het schemerig is, mag ik ze aanraken. Kennelijk durven ze dan niet meer weg te vliegen Smile

Kortom: leuk! Alleen heb ik nog geen naam kunnen bedenken. Wat doe je met parkieten? Gewoon maar fluiten? Of toch roepen? En wat zijn dan leuke namen? Pako? Pipo? Sjaan? Rita? Geen idee. Dus: HELP!!! Ik heb adviezen nodig. Help mijn PZN om hun eigen identiteit te vinden….

35 jaar!!

Gefeliciteerd

Jawel, 15 juni: het is vandaag precies tien jaar geleden dat mijn zus 35 jaar werd Smile Gefeliciteerd Ingrid!

Overal Polen…

Poolse KapperSteeds meer Poolse werknemers overspoelen ons land. Niets mis mee, het is meestal werk dat we zelf niet meer kunnen of willen doen, en het zijn ongetwijfeld aardige, hard werkende mensen. En aan de auto’s te zien waarmee ze in grote getalen voorbij rijden op de snelweg, verdienen ze goed ook. Of de auto’s zijn goedkoop in Polen. Of beiden.

Toch zijn er nog enkele plekken waar geen Polen te vinden zijn. Maar het worden er stteds minder (die plekken bedoel ik). Afgelopen vrijdag drong het tot me door: ze zijn overal!!! Met mijn vaste klantenkaart stapte ik, weer eens veel te laat, mijn vertrouwde kapsalon binnen. Veel te laat, want ik blijf die bezoekjes steeds maar uitstellen. Kan volgende week ook nog wel, denk ik dan. Ach, een beetje achter de oren op laten drogen, dan kan het nog wel een extra weekje. Totdat het dan voor mijn ogen hangt en ik mensen zie fluisteren met elkaar (psst, zie je dat haar….).

Kortom: op naar de Knappe Kappers hier in Alphen

Mijn darmflora

De meest verschrikkelijke TV programma’s zijn toch wel die zogenaamd onafhankelijke journalistieke programma’s waar dan de reclame in zit verborgen.

Ok, het gebeurt overal, zeker ook in drama producties. Welke koffie drinkt Baantjes? En wat is de favoriete frisdrank van GTST? En ook Blik op de weg rijdt wel heel vaak in een Zweedse personenauto.

Maar ik bedoel zo’n programma als gezond en fit. Presenteert zich als een gezondheidsmagazine, maar het heeft natuurlijk maar 1 doel: drankjes aan de man/vrouw brengen. En niet gewoon drankjes, nee, gezonde drankjes. En niet zomaar gezond, nee gezonde drankjes voor je darmflora.

Had er vijf jaar geleden wel eens iemand van darmflora gehoord? Ja, bij een griep als je een paar uur op het kleine kamertje had gezeten. Dan wist je dat het daar binnen niet pluis was. Maar behalve een dagelijkse lepel levertraan ging er geen waanzinnig duur potje bacterien naar binnen (met namen als affisus ensensus of zoiets geks).

In dat TV programma worden beroepsgroepen getest door een zogenaamde professionele dietiste. En het is wonder, hoe gezond ze ook zijn, ze maken allemaal de grote fout: ze denken niet aan hun darmflora.

Het programma helpt me enorm, want ik heb altijd een teiltje nodig. Maar ja, de reclame is sterk, dus ik heb toch maar eens zo’n doosje gekocht. Wel lekker aardbei hoor. En het heeft nog geholpen ook. Want ik ben aan de dunne en heb een enorme verkoudheid te pakken. Bedankt mijnheer Unilever! Maar morgen ontbijt ik weer gewoon met een Duits broodje salami hoor.

Een jaar alweer…….

Zonder woorden, met heel veel herinneringen.

Gefeliciteerd pa!

Jawel, vandaag wordt mijn paps 75 jaartjes jong. Geen groot feest deze keer, maar gezellig in een hotelletje in Rockanje bij het haardvuur. Van harte pa, nog vele jaren in gezondheid!

En wat doe je dan als kind in zo’n geval. Iets leuks sturen? Flesje? Geen idee. Gelukkig heb ik een zus die in zulke gevallen altijd de ideale dochter kan spelen. Cadeautje via een voor mij onbekende website, of anders krijg ik wel de opdracht om iets “namens ons 3-en” te kopen. Wat ik dan ook braaf vijf minuten voor sluitingstijd op de laatste winkeldag doe.

Niet deze keer. Want gisteren las ik in een emailtje dat ik besloten schijn te hebben om mee te doen met het gezamenlijk sturen van een verjaardags taart. Geen 75 kaarsjes, maar het gaat om het idee. Kijk, daar kom ik dus makkelijk mee weg. Nu alleen niet vergeten te bellen natuurlijk, want zelfs daarin ben ik geen ster.

Maar ook dat was niet eens nodig, kennelijk kennen mijn ouders mijn onhebbelijkheden ook al. Want ze belden gewoon zelf. Om mij te feliciteren met zijn verjaardag. Kijk, dat noem ik nog eens meedenken. En natuurlijk bedankt voor de taart. Die hadden ze trouwens gedeeld met Antonie Kamerling en Isa Hoes, die bij datzelfde haardvuur in hetzelfde hotel zaten. Taart-eten met sterren, ik voel een nieuw programma opkomen!

Mijn vader had trouwens geen idee wie het waren, dat moet voor “de sterren” toch ook wel bijzonder geweest zijn. Ik heb in elk geval wat om trots op mijn website te zetten. En pa, hierbij het reclame filmpje waarin ze beiden optreden. Antonie en Isa zullen er misschien niet trots op zijn dat ze (ook) daardoor beroemd zijn, maar het is het eerste wat ik kon vinden bij YouTube Smile.

Nogmaals: van harte! op naar de 100.

WordPress Theme Design