Yes, he can!

Election time!

Hehe, eindelijk 4 november 2008. De Amerikaanse verkiezingen zijn officieel gestart. CNN zendt zo ongeveer 24uur achter elkaar non stop uit over de strijd tussen Obama en McCain. Buiten Amerika is 85% voor Obama, en ook in de VS wordt een klinkende overwinning verwacht.

Heel vreemd. Hoewel we er maar weinig mee te maken hebben, leeft het ook in Nederland. Vele camera ploegen zijn in de VS. De NOS zendt het zelfs de hele nacht uit. Dat wordt heerlijk genieten, in bed, popcorn erbij en natuurlijk een fles coca-cola.

Beetje spannend gevoel ook wel, alsof vanavond het Nederlands elftal moet spelen. Zoiets.

Paris for President!

Graaien? Huilen? Alles komt goed!

Heel veel geld verdienen met lease constructies? Ik ben er nooit aan begonnen, want ik wilde dat grote risico niet lopen. Duizenden anderen deden het wel, en rekenden op grote winsten. Toen die uitbleven, zou ik zeggen: risico van het vak. Maar nee, het werd vergoed, want het was zo zielig. Wat zou er gebeurd zijn als ze wel grote winsten hadden gemaakt? Had ik dan ook wat gekregen, omdat ik zo zielig was?

De VEB strijdt voor een overname door Fortis in plaats van door Barclays, want dat levert meer op voor de rupsjes nooit genoeg. Nu blijkt achteraf dat Fortis veel te veel heeft betaald en mede daardoor dreigt om te vallen. Miljarden staats steun om de spaarders te helpen. En ja hoor, een rechtszaak van de VEB, omdat die zielige aandeelhouders die een paar maanden geleden nog dachten een grote slag te slaan, nu ook nog eens steun van de staat willen. Hoezo graaien zonder risico?

En de financiele crisis gaat verder. 120.000 Nederlanders hebben wel zin in een procentje extra rente. Kijken niet waarom dat eigenlijk geboden wordt door een totaal onbekende bank uit IJsland. Schuiven hebberig 1,6 miljard (!!!!) naar het eiland van de geisers en denken ondertussen: stikken jullie maar lekker, Nederlandse banken met die suffe veilige spaarders. Kleine lettertjes met garanties uit IJsland? Niet gelezen, hoezo risico? Totdat het fout gaat. Dan gillen we om het hardst dat de Nederlandse samenleving (behoudende banken, de staat, je buurman bij de Postbank) maar bij moeten springen. En het gebeurt nog ook. En niemand vindt dat raar.

De moraal van dit verhaal: waarom zou het nou toch allemaal zo uit de hand zijn gelopen? En waarom beschuldigen we allemaal anderen, en nooit onszelf? En waarom ben ik die risicoloze sufferd die nooit voor een lekkere compensatie voor gelopen risico in aanmerking komt?

Wouter Bos wordt van harte uitgenodigd eens op dit blog te antwoorden .

Breaking: gevalletje moderne armoede. Ruud en Helene klagen in het Algemeen Dagblad de Nederlandse Bank aan, omdat ze maar 100 van de 111-duizend in IJsland belegde euro’s terug krijgen. Hoe moeten ze nu de maandelijkse hypotheek van 1.400 euro betalen? Zielig he?

Crisis? Welke crisis?

U2 zanger Bono sprak tijdens de Clinton Global Initiative in New York:

“It is extraordinary to me that you can find $700 billion to save Wall Street and the entire G8 can’t find $25 billion to save 25,000 children who die every day of preventable treatable disease and hunger, that’s mad, that is mad.”

Nine eleven

9 september 2001, vandaag precies vijf jaar geleden. Zo’n moment waarvan iedereen nog weet waar hij was. Ik ook. Een crematie van de onverwachts overleden penningmeester van de KNBLO en de Vierdaagse. Op weg naar huis, nog onder de indruk van de plechtigheid.
Radio aan: er blijkt een sportvliegtuigje per ongeluk in het World Trade Center gevlogen te zijn. Hoe dom kan je zijn, denk je dan nog? Plots BREAKING NEWS, ook de tweede toren wordt getroffen, het lijken wel aanslagen. En geen sportvliegtuigje, maar Boeings. Ik bel snel naar mijn ouders, een vaste gewoonte bij zulke ernstige gebeurtenissen. Meestal breng ik ze op de hoogte.

Iemand van TNO op de radio. Nee, geen gevaar van instorten, er is bij de bouw rekening mee gehouden dat zoiets kan gebeuren. Een korte tijd later weten we beter.

Later een aanval op het Pentagon en nog een crash van een gekaapt vliegtuig op weg naar Washington. Vele uren gekluisterd aan de TV. Gebeurtenissen zo ver weg en toch zo dichtbij. En gebeurtenissen die het leven voorgoed hebben veranderd.

Als je het deze week allemaal weer in documentaires terug ziet, komt alles weer duidelijk terug. Verschrikkelijk, wat die mensen allemaal hebben moeten doorstaan. En al die hulpverleners, waarvan je nu weet dat ze op weg waren naar hun ongeluk. En de onzekerheid: wat gaat er nog meer gebeuren? Nog meer vliegtuigen wat is er nog in de lucht?

Voor ons als werknemers van een Amerikaans bedrijf werd voor onbepaalde tijd een vliegverbod afgekondigd. Iedereen blijven zitten waar hij zit. Een maatregel die al snel weer werd opgeheven, het leven moet door. En terecht. Maar de detectiepoorten, de alarmen, de sfeer op een vliegveld, zeker internationaal zal het altijd anders zijn door “Nine Eleven”.

Voor ons rest het besef je dat we er mee moeten leven. En dat doen we gelukkig ook. Al let ik wel altijd beter op, niet alleen op een vliegveld.

9-11, de dag die alles veranderde.

Algemeen Dagblad: wereldnieuws in Alphen?

Tijdens mijn weekend bezoekjes aan Nederland heb ik een paar keer kunnen proeven aan de nieuwe editie van het Algemeen Dagblad. Inmiddels ben ik in Engeland wel gewend aan het tabloid formaat, dus dat is wel lekker. Zeker in de trein of het vliegtuig leest het een stuk makkelijker, al heb ik wel constant het idee dat er gewoon minder in staat. Een bericht is tenslotte al snel pagina vullend. Ik heb hem dus gewoon sneller “uit”, zeker omdat al die bijlages (vooral in het weekend) aan mij niet zijn besteed.

Maar mijn grootste probleem is dat het echte Algemeen Dagblad hier in Alphen aan den Rijn niet meer bestaat. We worden getrakteerd op het regionale sufferdje AD Groene Hart. Kijk, daar heb ik dus niet voor gekozen. Jarenlang heeft men geprobeerd om mij de Rijn en Gouwe aan te smeren, de toenmalige regionale editie van het AD. Altijd afgewezen, want ik heb verder geen enkele behoefte aan regionaal nieuws. Dagelijks even TV West is wat mij betreft genoeg, zelfs als daar hooguit 1 item uit Alphen per week in zit.

Ok, het grootste gedeelte is gelijk aan het Algemeen Dagblad. De hoofdredacteur heeft inmiddels uitgelegd dat er 8 pagina’s verschillen zijn. “We” hebben 4 pagina’s regionale sport en 4 pagina’s regionaal nieuws. En dat dan van het niveau “speeltuin in Waddinxveen gaat dicht”, “weekmarkt in Gouda opgebroken” of “gondelvaart in Alphen groot succes”. Kortom: allemaal nieuws dat me helemaal niets doet. Ik kom tenslotte zelden in Waddinxveen, en het is al helemaal een paar jaar geleden dat ik in de speeltuin zat. Kortom: IK WIL HET AD TERUG!!!!

Aanslag op Londen

Vanochtend werden we allemaal opgeschrikt door berichten over de serie van bomaanslagen in Londen. Ok, ik zit een stevig uurtje rijden van de hoofdstad, maar toch zat de schrik er wel in. Eerst nog met een gevoel voor Britse humor, waarbij gezegd werd dat het de Fransen moesten zijn die wraak namen voor het verlies van de Olympische wedstrijd. Maar al heel snel met schrik over hoe dichtbij het allemaal was. En wat kan je er tegen doen. De gezamenlijke conclusie: eigenlijk helemaal niets.

Wel is het opvallend dat de Engelsen er zeer nuchter onder blijven. Ook door de IRA is men wel wat gewend, al kondigden die terroristen een aanslag altijd vantevoren aan. Maar vrijwel niemand is ook maar van plan om zijn leven te laten beinvloeden door een dergelijke aanslag. Binnen een week zitten de metro’s en de bussen volgens mij allemaal weer vol. Er ontstaat iets van een stemming van “ons pakken ze niet, ze krijgen ons niet klein”. Geweldig hoe Tony Blair daar ook op reageert. Hoe omstreden de man ook is, in een dergelijke situatie is hij echt een geweldenaar. De stem van de natie, terug gevlogen uit Schotland en emotioneel voor TV. Rillingen toen ik het zag.

Vanmiddag zelf weer eens op het vliegtuig naar Nederland. Op de snelweg wordt je elke paar kilometer herinnerd aan het gebeuren, want op alle matrix borden staat de electronische waarschuwing: “Avoid Londen, area closed”. Bij de oprit naar het vliegveld een groep agenten met grote machinepistolen. En ook in de terminal zelf wat extra agenten. Maar verder eigenlijk geen spoor van extra aktiviteiten. Ook geen extra controle van bagage, en gewoon een opgewekte sfeer. Wel wat aandacht voor de TV’s die er hier en daar hangen. Maar verder gaat Engeland onverstoorbaar verder.

En de rest van de wereld? Ongetwijfeld zullen we helaas nog wel meer van dergelijke aanslagen mee maken. Maar als een echte Engelsman laat ik me ook niet leiden door de angst. Leve Churchill!

Live 8

Twintig jaar na Live Aid staat deze zaterdag in het teken van Live 8. Een oproep van de wereld aan met name de leiders van de G8 landen om een definitieve doorbraak te bereiken bij de hulp aan de arme landen. Landen waar nog steeds elke 3 seconden een kind sterft van de honger. Altijd een moeilijke strijd tussen rijkdom en armoede, tussen mach en onderdrukking, tussen het rijke westen en de arme derde wereld. Maar in elk geval een geweldig streven van met name Bob Geldof en Bono, die in elk geval iedereen weer een spiegel voorhouden.

En wat muziek betreft een geweldige show bij elkaar hebben georganiseerd. Op 10 podia in de hele wereld, maar toch met de zwaartepunten in Philadelphia maar vooral Londen. Een opening met Paul McArtney en Bono, Dido, Will Smith, Duran Duran, Sting, Annie Lennox (geweldig!), Bob Geldof zelf (emotie), Elthon John (gouwe ouwe), Snoop Dog, UB 40 en nog veel veel meer. En dan moeten Robbie Williams en mijn ouwe helden Pink Floyd nog komen. Maar het absolute hoogtepunt tot nu toe was het optreden van Madonna. Wat een power. Of was toch good old Robbie Williams de beste, of was het juist leuk om Pink Floyd weer te zien? Teveel keuzes, maak het zelf maar uit.

Het kan natuurlijk ook dat ik het gewoon leuk vond omdat ik een ouwe l***** begin te worden. Volgens het hulpje Rick (bekend van Edwin Evers) gaat het bij de meeste artiesten alleen om de gratis promotie, is het geen uniek evenement en kan het de meeste mensen op deze aardbol allemaal niets schelen. Nou ja, ik zal het wel verkeerd zien denk ik dan maar.

Het initiatief verdient ondersteuning. Op de website live8live.com kan een petitie ondertekend worden. Doen!

Eten voor een goed doel: extra omzet

Stom toevallig kwam ik op een website terecht van het Ronald McDonald Business Breakfast. Een Alphense organisatie waar een aantal bedrijven uit die regio zich bij hebben aangesloten. Op zich niks mis mee zou je zeggen, ook ondernemers willen wel eens wat doen voor het goede doel. Ik zou niet meteen denken aan “ontbijten voor het goede doel”, maar iedereen maakt daarin tenslotte andere keuzes. Als het geld maar goed terecht komt.

Onder dat motto denken die ondernemers ook vast bezig te zijn. Zo zou je denken. Totdat je klikt op de button “doelstelling”. Geld inzamelen voor het Ronald McDonald Huis? Dat lijkt me toch wel de eerste en belangrijkste doelstelling voor een club met zo’n naam. Maar niet in Alphen, al moet gezegd worden dat ze in elk geval eerlijk zijn. Dik gedrukt staat er te lezen: De Business Breakfasts bieden u een effectief instrument om uw relatienetwerk uit te breiden. Elf maal per jaar krijgt u een uitnodiging om op een steeds andere locatie te ontbijten met andere ondernemers. Bij deze meetings zijn uitsluitend beslissers op directie- of managementniveau aanwezig.

Hoe krijg je het verzonnen he? Schaamteloos, niet eens onderdrukken, welnee. De volgende alinea gaat nog een stapje verder: Het tijdstip is zodanig gekozen dat u niet of nauwelijks kostbare werktijd hoeft op te offeren: de bijeenkomsten beginnen altijd om 8.00 uur en worden om stipt 9.00 uur afgesloten. Dus je komt niet alleen om met beslissers een boterham weg te schrokken, maar het mooie is ook nog eens dat je er geen “kostbare werktijd voor op hoeft te offeren”.

Aan het eind komt alles nog goed, je voelt het al aankomen. Om dit staaltje ondernemerschap nog een beetje te compenseren, gaat de hele opbrengst natuurlijk naar dat goeie doel. Eind goed al goed. Mis. Ok, in die laatste alinea komt het goede doel inderdaad ter sprake. Maar let op: Een deel van de opbrengst gaat naar de Stichting Ronald McDonald Huis in Leiden. Dus kennelijk gaan de kosten van de boterhammen en de postzegels voor de uitnodigingen er ook nog eens vanaf. En die paar centen die dan nog worden gegeven zijn natuurlijk nog aftrekbaar van de belastingen. Het blijven armoedige ondernemers………